၂၄ပစၥည္း-ပဠာန္းရုပ္ၿပစုံ



























ေဟတုပစၥေယာ = ဟိတ္ေျခာက္ပါးျဖစ္၍ ပစၥယုပၸန္တရားတို႔အား အျမစ္သဖြယ္ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း။
(ေရေသာက္ျမစ္လွ်င္၊ ယင္းသစ္ပင္ကို၊ စည္ပင္ေစမႈ၊ ေက်းဇူးျပဳ၊ ေဟတုပစၥည္းေခၚ)

အာရမၼဏပစၥေယာ = အာ႐ံုေျခာက္ပါးျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း။
(ေတာင္ေဝွးႀကိဳးတန္း၊ သူမစြမ္းကုိ၊ မပန္းေစရေစ၊ ထိုင္ထေစမႈ၊ ေက်းဇူးျပဳျပန္၊ အာရမၼဏေခၚ)

အဓိပတၱိပစၥေယာ = အႀကီးအမွဴးျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း။
(စၾကာမင္းရွင္၊ အုပ္စိုးသြင္သို႔၊ ၿပိဳင္ရွင္မရိွ၊ စိုးအုပ္ဘိ၊ အဓိပတိေခၚ)

အနႏၲရပစၥေယာ = အျခားမဲ့ (တဆက္တည္း အၾကားမရိွ) ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း။
(စၾကာမင္းဖ်ား၊ နတ္ရြာလားေသာ္၊ သားႀကီးနန္းရ၊ ျဖစ္ရပမာ၊ ျခားရာမရိွ၊ ေက်းဇူးရိွ)

သမနႏၲရပစၥေယာ = ေကာင္းစြာ အျခားမဲ့ (တဆက္တည္း အၾကားမရိွ) ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း။
(စၾကာမင္းဖ်ား၊ ေတာထြက္သြားေသာ္၊ သားႀကီးနန္းရ၊ ျဖစ္ရပမာ၊ ျခားရာမရိွ၊ ေက်းဇူးရိွ)

သဟဇာတပစၥေယာ = အတူတကြ ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း၊
(ဆီမီးေတာက္ေသာ္၊ အလင္းေပၚသို႔၊ ထို႔တူတသီး၊ ပစၥည္းပစၥယုပၸန္၊ အတူျဖစ္ဟန္ကို)

အညမညပစၥေယာ = အခ်င္းခ်င္းအျပန္လွန္ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း၊
(သစ္သားသံုးခြ၊ ခ်င္းခ်င္းမသို႔၊ အညမညံ၊ ျပန္လွန္သမႈ၊ ေက်းဇူးျပဳ)

နိႆယပစၥေယာ = မီွရာျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း၊
(သစ္ပင္တည္ရာ၊ ေျမပမာလွ်င္၊ မီွရာတည္မႈ၊ ေက်းဇူးျပဳ)

ဥပနိႆယပစၥေယာ = အားႀကီးေသာ အေၾကာင္းျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း။
(မိုးႀကီးပမာ၊ သတၱဝါေတြ၊ တည္ေနႏိုင္မႈ၊ ေက်းဇူးျပဳ၊ ဥပနိႆယေခၚ)

ပုေရဇာတပစၥေယာ = ေရွး၌ ျဖစ္ႏွင့္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း။
(ကမၻာဦးက၊ ေနႏွင့္လသို႔၊ ေရွ႔ကျဖစ္လာ၊ ေနာက္ကျဖစ္လာသည့္၊ တရားစုစု၊ ေက်းဇူးျပဳ)

ပစၧာဇာတပစၥေယာ = ေနာက္၌ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း။
(လင္းတငယ္ေသာ္၊ အစာေမွ်ာ္သို႔၊ ေနာက္ေပၚလာသည့္၊ ပစၥည္းတရားစု၊ ေက်းဇူူးျပဳ)

အာေသဝနပစၥေယာ = အဖန္တလဲလဲ မီွဝဲထံုအပ္သည္ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း။
(ေရွးေရွးထံုထား၊ နံ႔သာလားသို႔၊ ေရွ႔ဖ်ားက်မ္းဂန္၊ ေလ့လာသန္လပ္၊ ေနာက္ထပ္က်မ္းဂန္၊ အျမင္သန္သည္၊ ဧကန္အာေသဝနသေဘာတည္း။)

ကမၼပစၥေယာ = အေၾကာင္းကံျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း။
(မ်ဳိးေစ့အလား၊ ပမာထား၍၊ ႏွစ္ပါးေသာကံ၊ အေျခခံကာ၊ ေဝဘန္သမႈ၊ ေက်းဇူးျပဳ)

ဝိပါကပစၥေယာ = အက်ဳိးျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း။
(ခ်မ္းရိပ္နားေန၊ သြန္းေလေျပသို႔၊ ကံေနအလား၊ အျဖစ္မ်ားမႈ၊ ေက်းဇူးျပဳ)

အာဟာရပစၥေယာ = ေထာက္ပ့ံ ခိုင္ခံေစတတ္သည္ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း။
(အိမ္ကို က်ားကန္၊ ျဖစ္ရဟန္သို႔၊ သ႑ာန္တူစြ၊ ေထာက္ပံ့မသည့္၊ အာဟာရျဖစ္မႈ၊ ေက်းဇူးျပဳ။)

ဣၿႏၵိယပစၥေယာ = အစိုးရသည္ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း။
(မိမိဆိုင္ရာ၊ ကိစၥမွာလွ်င္၊ ေကာင္းစြာစိုးရ၊ ျဖစ္ရစင္စစ္၊ ပေဒသရာဇ္၊ စိုးအုပ္လွစ္သို႔)

စ်ာနပစၥေယာ = ကမၼ႒ာန္းအာ႐ံုသို႔ကပ္၍ စူးစူးစိုက္စိုက္ ႐ႈတတ္သည္၏ အျဖစ္ျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း။
(သစ္ပင္ေတာင္ငူ၊ တတ္သသူသည္၊ ေအာက္သူတို႔အား၊ ၾကည့္ေျပာျငားသို႔။)

မဂၢပစၥေယာ = သံသရာမွ ထြက္ေျမာက္ေၾကာင္းနည္းလမ္းျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း။
(ပမာကူသို႔၊ ေဆာင္ယူပို႔သို႔၊ ထို႔တူနိဗၺာန္၊ ေရာက္ေၾကာင္းမွန္ျပဳ၊ ေက်းဇူးျပဳ။)

သမၸယုတၱပစၥေယာ = ယွဥ္သည္ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း။
(စတုမဓူ၊ ေရာသည့္တူေပ၊ စိတ္ေစႏွစ္ပါး၊ ခြဲျခားမရ၊ ယွဥ္ၾကသမႈ၊ ေက်းဇူးျပဳ။)

ဝိပယုတၱပစၥေယာ = မယွဥ္သည္ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း။
(ရသေျခာက္ပါး၊ ေရာစပ္ထားသို႔၊ ျခားနားမတူ၊ ျဖစ္ဟန္မူသို႔၊ ထို႔တူမျခား၊ ေက်းဇူးျပဳ။)

အတၳိပစၥေယာ = ထင္းရွားရိွဆဲျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း။
(ျမင့္မိုရ္ေျမႀကီး၊ ေထာက္ပ့ံနည္းသို႔၊ ပစၥည္းသတၱိ၊ ေက်းဇူးရိွ၊ အတၳိပစၥည္းေခၚ။)

နတၳိပစၥေယာ = မရိွသည္ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း။
(ၿငိမ္းေသေလၿပီး၊ ဆီမီးတႏၲဳ ေက်းဇူးျပဳသို႔၊ ထို႔တူမွတ္ဘိ၊ မရိွသမႈ၊ ေက်းဇူးျပဳ။)

ဝိဂတပစၥေယာ = ကင္းမဲ့ခ်ဴပ္ေပ်ာက္သည္ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း။
(ေနေရာင္ေပ်ာက္ကင္း၊ လေရာင္လင္းသို႔၊ ခ်ဳပ္ကင္းေလမႈ၊ ေက်းဇူးျပဳ။)

အဝိဂတပစၥေယာ = မကင္းသည္ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ တရားလည္းေကာင္း။
(သမုဒၵရာ၊ ငါးေပ်ာ္ရာသို႔၊ မကင္းေသာအား၊ ယင္းတရားစု၊ ေက်းဇူးျပဳ။)

ဣတိ၊ ဤသို႔။ စတုဝီသတိ ပစၥယာ၊ ႏွစ္ဆယ့္ေလးပစၥည္းတို႔သည္။ မဟာပကရေဏ၊ အနႏၲနယ သမႏၲ မဟာပ႒ာန္းက်မ္းႀကီး၌။ ဌိတာ၊ တည္ကုန္သည္။ ေဟာႏၲိ၊ ျဖစ္ကုန္၏။

Read More!

တဏွာႏွင့္ဆႏၵမတူပုံရွင္းလင္းခ်က္


အလုိရွိလွ်င္ ရွာမွီရျမဲ ျဖစ္ရကား လုိလားအပ္ေသာ အာရုံကုိ ရွာမွိီျခင္းသည္ ဆႏၵ၏ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။ ဆႏၵရဲသေဘာ ဥပမာကေတာ့ ထမင္းဆာလုိ႕ ထမင္းစားလုိက္တယ္၊ ေရဆာလုိ႕ေရေသာက္လုိက္တယ္၊ ဆီးသြားခ်င္လုိ႕ ဆီးသြားလုိက္တယ္ ဒီထိက ဆႏၵရဲ႕သေဘာပဲ ရွိပါေသးတယ္ ေနာက်မွ စားတဲ့ ေသာက္တဲ့ အေပၚမွာ တဏွာစိတ္ေတြ၊ ေဒါသစိတ္ေတြ ျဖစ္လာရင္ေတာ့ ေလာဘျဖစ္သြားပါတယ္။ ေလာက၌ ေလာဘေနယ်အာရုံ ကာမဂုဏ္ကို ရွာမွိီမႈမွ တစ္ပါး တရားရွာမႈ ပညာရွာမႈ နိဗၺာန္ကို လိုခ်င္ေတာင့္တမႈမ်ားသည္ ဆႏၵ၏ သေဘာကိစၥခ်ည္းသာ ျဖစ္သည္။ ေလာဘေနယ် အာရုံ ကာမဂုဏ္ကို အလုိရွိရာတြင္ ေလာဘက ျပ႒ာန္းေသာေၾကာင့္ ေလာဘအာရုံကုိ ဆႏၵက လုိက္ေလ်ာရသည္။ ေလာဘေနယ်အာရုံပင္ ျဖစ္ေစကာမူ သူတစ္ပါးအား လွဴဒါန္းလုိ ခ်ီးေျမာက္လုိ၍ ပစၥည္းဥစၥာကို ရွာေဖြသိမ္းဆည္း၍ ျငိကပ္တြယ္တာ တဏွာသေဘာ မပါသူတုိ႕အတြက္မွာ ေဘာဘသေဘာမဟုတ္၊ ဆႏၵသေဘာသာ ျဖစ္သည္။ ဥပမာ ျမားပုံၾကီးကုိ အနားထား၍ ျမားပစ္ေသာ ေလးသမားသည္ ျမွားတုိ႕ကို ေကာက္၍ ယူေသာ္လည္း ထိုျမားေပၚတြင္ ျငိကပ္တြယ္တာမႈ သေဘာမပါသလုိပင္ ျဖစ္ပါတယ္။
လုိခ်င္တပ္မက္တဲ့ ေလာဘဟာ သမုဒယသစၥာပါ၊ သမုဒယသစၥာဆုိတာ ဆင္းရဲကို ျဖစ္ေပၚေစတဲ့ အေၾကာင္းပါပဲ။ ဆင္းရဲမွန္သမွ် ေလာဘေၾကာင့္ ျဖစ္တာခ်ည္းပါပဲ။ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲမွာ ဒီ ငါးလံုး၊ ေျခာက္လံုး ပါမယ္လုိ႕ ေမ်ာ္လင့္ထားျပီး ဒီ ႏွစ္လံုးပဲ ပါလုိ႕ ခ်ဳံးခ်ငိုတာဟာ ပညာေရး အဆင္ျမင့္ကို လုိခ်င္တပ္မက္တဲ့ ေလာဘေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ့ ဆင္းရဲဆုိတာ ထင္ရွားပါတယ္။
(သၿဂဳၤ ိဘာသာဋီကာ၊ စာ-၁၇၁)

တရားကုိ က်င့္ၾကံ အားထုတ္ေနသူမ်ားအတြက္ ထပ္ဆင့္ ရွင္းပါအံုးမယ္။

ကုသိုလ္ဆုိရာမွာလည္း ေလာကီကုသိုလ္ႏွင့္ ေလာကုတၱရာကုသိုလ္ႏွစ္မ်ဳိးရွိပါတယ္။
ဗုဒၶအဘိဓမၼာအရကေတာ့ သမထကုသိုလ္နဲ႕ ၀ိပႆနာ ကုသိုလ္ေတြဟာ ေလာကီကုသို္လ္ ေတြပါပဲ ေလာကုတၱရာ စင္စစ္ျဖစ္တဲ့ မဂ္ညဏ္ဖုိလ္ညဏ္ နိဗၺာန္မွ တစ္ပါး ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ စတဲ့ ကုသိုလ္အားလံုးဟာ ေလာကီကုသိုလ္ေတြပါပဲ။ အဘိဓမၼာသေဘာအရ ေလာကီကုသုိလ္ကို ေလာဘက အာရုံျပဳႏုိင္ပါတယ္။ အာရုံျပဳႏုိင္တယ္ဆုိရာမွာလည္း ႏွစ္မ်ဳိးရွိပါတယ္။ ပထမတစ္မ်ဳိးကေတာ့ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ၊ ေ၀ယ်ာ၀စၥ၊ ဓမၼႆ၀ဏ၊ ဓမၼေဒသနာ စတဲ့ ပုညၾကိယ၀တၳဳေတြကို ျပဳတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြဟာ မိမိတုိ႕ ျပဳတဲ့ ကုသိုလ္ေတြကို ၾကည္ႏူး ၀မ္းေျမာက္ေနတတ္ၾကပါတယ္၊ ဒါေတြကေတာ့ ပီတိပါေမာဇၨကုသိုလ္ေတြပါ တစ္ခ်ဳိ႕က်ေတာ့ အဲ့ဒီ ကုသိုလ္ေတြကို ၾကည္ႏႈး၀မ္းေျမာက္မႈထက္ ပိုျပီး သာယာေနတတ္ၾကပါတယ္ နိကႏိၱေခၚတဲ့ သိမ္ေမြ႕တဲ့ ေလာဘပါပဲ။ သမထ ကမၼ႒ာန္း အားထုတ္သူမ်ားဟာလဲ မိမိ စ်ာန္ရတဲ့အခါမွာ ကိုယ္ေတြ႕ ခံစားေနရတဲ့ ခံစားထားရတဲ့ စ်ာန္ခ်မ္းသာေတြကို သယာႏွစ္သက္ေနတတ္ပါတယ္ အဲ့ဒါဟာ ေလာဘပါပဲ ၀ိပႆနာအားထုတ္သူကလဲ မိမိကုိယ္တုိင္ ေတြ႕သိထားတဲ့ ေကာင္းတဲ့ တရားအေတြ႕ကေလးေတြကို သေဘာက်ေနတတ္ပါတယ္ နိကႏိၱေခၚတဲ့ သိမ္ေမြ႕တဲ့ ေလာဘပါပဲ။
ဒုတိယ အမ်ဳိးအစားကေတာ့ ကိုယ္မျပဳဘူးေသးတဲ့ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ ကုသိုလ္မ်ားကို ျပဳဖုိ႕ရာ စိတ္ထဲမွာ စြဲလမ္းေတာင့္တေနမႈပါပဲ၊ သမထ အားထုတ္သူမ်ား အေနနဲ႕လည္း မိမိမရဘူးေသးတဲ့ အထက္အထက္ စ်ာန္အဘိညဏ္ေတြကို ရဖုိ႕ရာ စိတ္ထဲမွာ စြဲလမ္းေတာင့္တေနတတ္ပါတယ္၊ ၀ိပႆနာ အားထုတ္သူမ်ား အေနနဲ႕လဲ မိမိမရဘူးေသးတဲ့ အထက္အထက္ ၀ိပႆနာ တရားမ်ားကို ရလုိစိတ္ ျပင္းထန္ျပီး စြဲလမ္းေတာင့္တေနတတ္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ေလာကီကုသုိလ္ေတြကို ေလာဘက အာရုံျပဳတာေတြပါပဲ။
ေလာကုတၱရာျဖစ္တဲ့ မဂ္စစ္ ဖုိလ္စစ္ နိဗၺာန္စစ္ ကုိေတာ့ ေလာဘက အာရုံမျပဳ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ နိဗၺာန္ဟာ တဏွာကင္းေ၀းရာျဖစ္တယ္ တဏွာေတြက်က္စားရာေနရာ မဟုတ္လုိ႕ပါ ေနာက္ျပီး ေလာဘနဲ႕ အာရုံျပဳေနသူရဲ႕ သႏၱာန္မွာ ကိုယ္ေတြ႕ ရထားတဲ့ မဂ္အသိဖုိလ္အသိနဲ႕ ညဏ္ေတြ မ်က္ေမွာက္ထင္ထင္ သိျမင္ထားတဲ့ ဆင္းရဲျငိမ္းတဲ့သဘာ၀ နိဗၺာန္စစ္စစ္ကို မရေသး မရွိေသးလုိ႕ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ တဏွာေလာဘ ရွိေနေသးသမွ် နိဗၺာန္ကို မရႏုိင္ပါဘူး ။ ေလာဘဟာ သယာဖြယ္ခံစားရတဲ့ သဘာ၀ကိုပဲ ၾကဳိက္ႏွစ္သက္တယ္ နိဗၺာန္မွာ ေလာဘၾကဳိက္တဲ့ သာယာဖြယ္ခံစားရတဲ့ သဘာ၀မ်ဳိး လံုး၀မရွိပါဘူး။ တရားရွဳ႕မွတ္စဥ္မွာ တဏွာေလာဘေတြနဲ႕ နိဗၺာန္ကိုလုိခ်င္ေစာနဲ႕ အားထုတ္ေနရင္ နိဗၺာန္နဲ႕ ေ၀းရာကုိ သြားေနတယ္လုိ႕ မွတ္ပါ။ ဆရာေတာ္ေတြရဲ႕ ဆံုးမစကားေလးရွိပါတယ္ ရေအာင္မလုပ္နဲ႕ လုပ္ရင္ေတာ့ရပါတယ္ ေနာက္ဥပမာတစ္ခုကေတာ့ သစ္ပင္ ရွင္သန္ၾကီးထြားေအာင္ က်ေနာတုိ႕ လုပ္လုိ႕မရပါဘူး သစ္ပင္မေသေအာင္ ေပါင္းျမက္သင္းျပီး ေရေလာင္းေပးရမွာက က်ေနာတုိ႕ အလုပ္ သစ္ပင္ ၾကီးထြားမွာက သဘာ၀အလုပ္ပါ က်ေနာတုိ႕လဲ ရွဳ႕မွတ္ေနရာမွက က်ေနာတုိ႕အလုပ္ မဂ္ရ မရက ဓမၼအလုပ္ ဓမၼကိုသာ လြဲထားေပးလုိက္ပါ။

(မဇၥဳိမနိကာယ္၊ ဥပရိပဏၰသ ပါ႒ိေတာ္၊ သ႒ာယတန၀ိအရဟတၱဖုိလ္ ဘဂၤသုတ္) မွာ ေနကၡမၼႆိတ ေဒါမနႆ (၀ိပႆနာကို မွီတဲ့ ေဒါမနႆ) ေျခာက္မ်ဳိးအေၾကာင္းကို ျမတ္စြာဘုရား ေဟားၾကားေတာ္မူေတာ့ ၀ိပႆနာရႈတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ဟာ “ယခုအခါ ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္မ်ား အရဟတၱဖုိလ္သုိ႕ ဆုိက္ေရာက္လ်က္ ေနေတာ္မူၾကတယ္ ငါဟာ ဘယ္အခါမ်ားမွ အရဟတၱဖုိလ္သို႕ ေရာက္လ်က္ ေနရပါမည္လဲ။” ဟု အရဟတၱဖုိလ္၌ လုိခ်င္ေတာင့္တမႈကို ျဖစ္ေပၚေစတယ္။ ထုိပုဂၢဳိလ္အား လုိခ်င္ေတာင့္တမႈေၾကာင့္ စိတ္မခ်မ္းသာျခင္း ေဒါမနႆျဖစ္၏လုိ႕ ေဟာေတာ္မႈတယ္။ ဒီ ေဒသနာေတာ္မွာ အရဟတၱဖုိလ္ကို လုိခ်င္ေတာင့္တမႈ ေလာဘျဖစ္တယ္လုိ႕ အဓိပၸါယ္ ေကာက္ယူရမလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။
ဒါကို ဥပရိပဏၰသဋီကာ (မ-ဋီ ၄၊ ၃၈၃) မွာ ရွင္းျပထားပါတယ္။ ရရွိအပ္ေသာ အရဟတၱဖုိလ္သည္ လုိခ်င္ေတာင့္တမႈ ေလာဘ၏ အာရုံမျဖစ္ေပး။ ရရွိထားအပ္ေသာ အရဟတၱဖုိလ္ကို အာရုံျပဳ၍ လုိခ်င္ေတာင့္တမႈ မျဖစ္ေပ။ စင္စစ္မူ တစ္ဆင့္ၾကားျဖင့္ ရအပ္ေသာ ၾကံစည္စဥ္းစားျခင္းျဖင့္ ျပီးေသာ အရဟတၱဖုိလ္ကို ရည္ရြယ္၍ လုိခ်င္ေတာင့္တမႈသည္ ျဖစ္ေပၚ၏ ထုိ႕ေၾကာင့္ပင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ၀ိပႆနာရႈသူမွာ “ငါဟာ ဘယ္အခါမ်ားမွ အရဟတၱဖုိလ္ကို ေရာက္လ်က္ ေနရပါမည္လဲ” လုိ႕ လုိင္ခ်င္ေတာင့္တမႈ ျဖစ္ေၾကာင္း မိန္႕ေတာ္မူျခင္း ျဖစ္သည္။
ဒီဃာနီကာယ္၊ သုတ္မဟာ၀ါဋီကာ၊ သကၠပဥၹသုတ္ အဖြင့္ (ဒီ-ဋီ ၃၊ ၂၆၅) မွာလဲ “ရရွိထားေသာ အရဟတၱဖုိလ္ကို အာရုံျပဳသည္၏ အစြမ္းအားျဖင့္ ထုိအရဟတၱဖုိလ္၌ လုိခ်င္ေတာင့္တမႈ ျဖစ္သည္ဟု မမွတ္ယူအပ္ေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ လုိခ်င္ေတာင့္တမႈေလာဘ၏ အရာမဟုတ္ေသာၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္း၊ အရဟတၱဖုိလ္ကို မရေသးေသာေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္းျဖစ္သည္။” တစ္ဆင့္ၾကားျဖစ္ေသာ အရဟတၱဖုိလ္ကို ရည္ရြယ္ျပီး လုိခ်င္ေတာင့္တမႈ ျဖစ္ေပၚသည္ ဟု မိန္႕ေတာ္မူျခင္း ျဖစ္၏ လုိ႕ ရွင္းျပထားပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ လက္ထပ္ေတာ္အခါတုန္းက အ႒ကနဂရ ျမဳိ႕သား ဒကာတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေမးကို အရွင္အာနႏၵာက ေျဖရွင္းျပပံု အက်ဥ္းခ်ဳပ္မွာ
“ဒါယကာ၊ ဒီသာသနာေတာ္မွာ ရဟန္း တစ္ပါးပါးဟာ ပထမစ်ာန္ ၀င္စားျပီး အဲ့ဒီစ်ာန္ရဲ႕ ျဖစ္ပ်က္မႈကို ၀ိပႆနာရႈတယ္ဆုိရင္ အဲ့ဒီ ပထမစ်ာန္နဲ႕ ၀ိပႆနာညဏ္မွာ တည္ျပီးေတာ့ အာသေ၀ါကုန္ခန္း ရဟႏၱာ ျဖစ္ႏဳိင္တယ္၊ တကယ္လုိ႕ အဲ့ဒီ ပထမစ်ာန္နဲ႕ ၀ိပႆနာကို တပ္မက္တဲ့ဓမၼရာဂနဲ႕ ႏွစ္သက္တဲ့ ဓမၼနႏၵီကို မပယ္ႏဳိင္ရင္ေတာ့ အနာဂါမ္ေလာက္ပဲ ျဖစ္ျပီး သုဒၶါ၀ါသျဗဟၼဘံုကို ေရာက္ႏုိင္တယ္” မဇိၥဳမပဏၰသ ပါ႒ိေတာ္၊ အ႒က နာဂရသုတ္ (စာ-၁၃)နဲ႕ ဒီသုတ္ရဲ႕ အဖြင့္ အ႒ကထာ (စာ-၉)ကိုေရာျပီး လုိရင္းမွ် ထုတ္ႏုတ္ထားတာပါ။ ဓမၼရာဂနဲ႕ ဓမၼနႏၵီ ဆုိတာ သမထ ၀ိပႆနာ တရားတုိ႕မွာ လုိလားတပ္မက္မႈကုိ ေခၚေၾကာင္း အ႒ကထာ ဖြင့္ျပပါတယ္။ တစ္ခါ မဇိၥဳမပဏၰသ ဋီကာ (စာ-၈)ကလုိလားတပ္မက္မႈ ဆုိတာ နိကႏိၱလုိ႕ ေခၚတဲ့ သိမ့္ေမြ႕တဲ့ ငဲ့ကြက္မႈပါပဲလုိ႕ ထပ္ျပီး ရွင္းျပပါတယ္။ သိမ္ေမြ႕တဲ့ ေလာဘလုိ႕ ဆုိလုိတာပါ။

( ေလလႊင့္သူေရးသားခ်က္မွ ကူးယူထားပါသည္)

Read More!

ဓမၼစႀကာအနက္(၃)

မဂၢ၌ သစၥဉာဏ္ (၀ါ) ၀ိပႆနာဉာဏ္
၁၈။ ဘိကၡေ၀- သံသရာ၀ဋ္မွ လြတ္ေျမာက္လိုျငား အို- ခ်စ္သားတို့၊ ဣဒံ- ဤသမၼာဒိ႒ိဦးစီးေသာ မဂၢင္ရွစ္ပါးတရားအစုသည္၊ ဒုကၡနိေရာဓဂါမိနီ ပဋိပဒါ- ဒုကၡ၏ခ်ဳပ္ရာ နိဗၺာန္သို့ ေရာက္ေႀကာင္း အက်င့္ျဖစ္ေသာ၊ အရိယသစၥံ- အရိယာႏြယ္၀င္ သူေတာ္စင္တို့၏ဉာဏ္ျဖင့္ သိျမင္အပ္ေသာ အမွန္တရားေပတည္း။
ဣတိ- ဤသို့၊ ေမ-မယာ-ငါဘုရားသည္၊ ပုေဗၺ- ဘုရားမျဖစ္မီ ေရွးအဖို့၌၊ အနႏုႆုေတသု- တစ္စံုတစ္ေယာက္မွ်ေဟာေျပာျခင္းျဖင့္ မႀကားစဖူးကုန္ေသာ။ ဓေမၼသု- သစၥာေလးပါး တရားအထူးတို့၌။
စကၡံဳ- မဂၢသစၥာကို ျမင္တတ္ေသာ အနိစၥာႏုပႆနာဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေပၚျပီ။
ဉာဏံ- မဂၢသစၥာကို သိတတ္ေသာ ဒုကၡာႏုပႆနာဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေပၚျပီ။
ပညာ- မဂၢသစၥာကို အျပားအားျဖင့္ တစ္ပါးစီ တစ္ပါးစီ ခြဲျခားေ၀ဖန္ႏိုင္ေသာ အသုဘာႏုပႆနာဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေပၚေနျပီ။
၀ိဇၨာ- မဂၢသစၥာကို ထိုးထြင္း၍သိတတ္ေသာ အနတၱာႏုပႆနာဉာဏ္ သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေပၚေပျပီ။
အာေလာေကာ- မဂၢသစၥာကို ဖံုးလြွမ္းတတ္ေသာ ေမာဟတည္းဟူေသာ အမိုက္ေမွာင္ကို ကုန္စင္ေအာင္ ဖ်က္ဆီးႏိုင္ေသာ သမၼာဒိ႒ိပညာေရာင္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရ်ားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေပၚေပျပီ။

မဂၢ၌ ကိစၥဉာဏ္ ( ၀ါ) မဂ္ဉာဏ္

၁၉။ ဘိကၡေ၀- သံသရာေဘးကို ရွုေလ့ရွိႀကေသာ ရဟန္းတို့၊ တံ ေခါပနိဒံ ဒုကၡနိေရာဓဂါမိနီ ပဋိပဒါ အရိယသစၥံ- ထိုဒုကၡ၏ခ်ဳပ္ရာ နိဗၺာန္သို့ ေရာက္ေႀကာင္းအက်င့္ျဖစ္ေသာ အရိယသစၥာကို၊ ဘာေ၀တဗၺံ- ပြားမ်ား ျပည့္စံုေစအပ္၏ (၀ါ) စိတ္ေစတသိက္ ရုပ္ဟူေသာ ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ စိတ္အသစ္သစ္တို့ မျဖစေပၚမီက မျဖစ္ေပၚသည့္အတိုင္းေနေလ့ရွိေသာ အက်င့္ကို က်င့္ က်င့္သံုးေဆာက္တည္ရာ၏
ဣတိ- ဤသို့၊ ေမ-မယာ-ငါဘုရားသည္၊ ပုေဗၺ-ဘုရားမျဖစ္မီ ေရွးအဖို့၌၊ အနႏႆုေတသု- တစ္စံုတစ္ေယာက္မွ်ေဟာေျပာျခင္းျဖင့္ မႀကားစဖူးကုန္ေသာ ၊ ဓေမၼသု- သစၥာေလးပါးတရားအထူးတို့၌
စကၡံဳ- မဂၢသစၥာကို ျမင္တတ္ေသာ ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္သည္္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္အမွန္ျဖစ္ေတာမူျပီ
ဉာဏံ- မဂၢသစၥာကို သိတတ္ေသာ သကဒါဂါမိမဂ္ဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ-ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေပၚျပီ
ပညာ- မဂၢသစၥာကို အျပားအားျဖင့္ တစ္ပါးစီ တစ္ပါးစီ ခြဲျခားေ၀ဖန္ႏိုင္ေသာ အနာဂါမိမဂါဉာဏ္သည္ ဥဒပါဒိ-ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေပၚေနျပီ
၀ိဇၨာ- မဂၢသစၥာငိ ထိုးးထြင္း၍သိတတ္ေသာ အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေပၚေပျပီ။ အာေလာေကာ- မဂၢသစၥာကို ဖံုးလြွမ္းတတ္ေသာ ေမာဟတည္းဟူေသာ အမုိက္ေမွာင္ကို ကုန္စင္ေအာင္ဖ်က္ဆီးႏိိုင္ေသာ မဂ္ ေလးတန္ အကုန္အလင္းဓာတ္မ်ိဳးစံုသည္ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေပၚေပျပီ


မဂၢ၌ ကတဉာဏ္ (၀ါ) ဖိုလ္ဉာဏ္
၂၀။ ဘိကၡေ၀- တရားလိုျငား အို- ခ်စ္သားတို့၊ တံ ေခါပနိဒံ ဒုကၡနိေရာဓဂါမိနီ ပဋိပဒါ အရိယသစၥံ- ထိုဒုကၡဟူေသာစိတ္အမ်ိဳးမ်ိဳးတို့၏ ခ်ဳပ္ရာ နိဗၺာန္သို့ ေရာက္ေႀကာင္း အက်င့္ျဖစ္ေသာ အရိယသစၥာကို၊ ဘာ၀ိတံ- ဖိုလ္ေလးတိ ဉာဏ္အစံုတို့ျဖင့္ တစ္ဖန္ပြားမ်ား ျပည့္စံုေစအပ္ေလျပီ။
ဣတိ- ဤသို့၊ ေမ-မယာ- ငါဘုရားသည္၊ ပုေဗၺ- ဘုရားမျဖစ္မီ၌၊ အနႏုႆုေတသု- တစ္စံုတစ္ေယာက္မွ် ေဟာေျပာျခင္းျဖင့္ မႀကားစဖူးကုန္ေသာ၊ ဓေမၼသု- သစၥာေလးပါးတရားအထူးတို့၌၊
စကၡံဳ- မဂၢသစၥာကို ျမင္တတ္ေသာ ေသာတာပတၱိဖိုလ္ဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ-ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေလျပီ။
ဉာဏံ- မဂၢသစၥာကို သိတတ္ေသာ ေသာတာပတၱိဖိုလ္ဉာဏ္သည္၊ ဥဒါပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေလျပီ။
ပညာ- မဂၢသစၥာကို အျပားအားျဖင့္ တစ္ပါးစီ တစ္ပါးစီ ခြဲျခားေ၀ဖန္ႏိုင္ေသာ အနာဂါမိဖိုလ္ဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ-
ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေပၚေလျပီ။
၀ိဇၨာ- မဂၢသစၥာကို ထိုးထြင္း၍ သိတတ္ေသာ အရဟတၱဖိုလ္ဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေပၚေပျပီ။
အာေလာေကာ- မဂၢသစၥာကို ဖံုးလြွမ္းတတ္ေသာ ေမာဟတည္းဟူေသာ အမိုက္ေမွာင္ကို ကုန္စင္ေအာင္ ဖ်က္ဆီးႏုိုင္ ေသာ ဖိုလ္ေလးတန္ အကုန္ အလင္းဓာတ္မ်ိဳးစံုသည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေပၚေပျပီ။

သစၥာေလးပါးကိုမသိမီ ဘုရားျဖစ္ျပီဟု ၀န္မခံျခင္း
၂၁။ ဘိကၡေ၀- တရားလိုဘိ အို- တပည့္တို့၊ ယာ၀ကီ၀ဥၥ- အႀကင္မွ်ေလာက္ေသာ ကာလပတ္လံုး၊ ဣေမသု စတူသု အရိယသေစၥသု- ဤသစၥာေလးပါး တရားအထူးတို့၌၊ ဧ၀ံ- ဤသို့၊ တိပရိ၀ဋံၬ- ၀ိပႆာနာဉာဏ္၊ မဂ္ဉာဏ္၊ ဖိုလ္ဉာဏ္ တို့ျဖင့္ သံုးပါးေသာ အျပန္ရွိေသာ၊ ဒြါဒသာကာရံ- တစ္ဆယ့္ႏွစ္ပါးအျခင္းအရာရွိေသာ၊ ယထာဘူတံ- နဂိုမူလ သူ့သဘာ၀အတိုင္းျဖစ္ေသာ၊ ဉာဏဒႆနံ- ဉာဏ္အျမင္သည္၊ ေမ- ငါဘုရားအား၊ သု၀ိသုဒၶံ- အထူးစင္ႀကယ္ထင္ရွားသည္၊ န အေဟာသိ- မျဖစ္ေသး။
ဘိကၡေ၀- ခ်စ္သာတို့၊ တာ၀- ထိုမွ်ေလာက္ေသာ ကာလပတ္လံဳး၊ အဟံ- ငါဘုရားသည္၊ သေဒ၀ေက- ကာမာ၀စရနတ္ျပည္ႏွင့္တကြျဖစ္ေသာ၊ သမာရေက- ၀ႆ၀တၱီနတ္ျပည္ႏွင့္ တကြျဖစ္ေသာ၊ သျဗဟၼေက- ျဗဟၼာ့ျပည္ႏွင့္တကြျဖစ္ေသာ၊ ေလာေက- ႀသကာသေလာက၌၊ သႆမဏျဗာဟၼဏိယာ- ရဟန္းပုဏၰားတို့ႏွင့္တကြျဖစ္ေသာ၊ သေဒ၀မႏုႆာယ- သမၼဳတိနတ္တည္းဟူေသာမင္း၊ ႀကြင္းေသာ လူအေပါင္းႏွင့္တကြျဖစ္ေသာ၊ ပဇာယ- သတၱေလာက၌၊ အႏုတၱရံ- အတုမရွိေသာ၊ သမၼာသေမၺာဓႎ- အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္ သဗၺညဳတဉာဏၤကို၊ မိမိအလိုလို ထိုးထြင္း၍သိျပီ ဟူ၍၊ ေန၀ပစၥညာသႎ- ၀န္ခံေတာ္မမူႏိုင္ေသး။

သိမွ ၀န္ခံျခင္း
၂၂။ ဘိကၡေ၀- ရဟန္းတို့၊ ယေတာ စ ေခါ- အႀကင္အခါမွစ၍၊ ေမ- ငါ့အား၊ ဣေမသု စတူသု အရိယသေစၥသု- ဤသစၥာေလးပါးတရားအထူးတို့၌၊ ဧ၀ံ- ဤသို့၊ တိပရိ၀ဋံ- ၀ိပႆနာဉာဏ္ မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလိဉာဏ္ တို့ျဖင့္ သံုးပါးေသာ အျပန္ရွိေသာ၊ ဒြါဒသာကာရံ- တစ္ဆယ့္ႏွစ္ပါးအျခင္းအရာရွိေသာ၊ ယထာဘူတံ- နဂိုမူလ သူ့သဘာ၀အတိုင္းျဖစ္ေသာ၊ ဉာဏဒႆနံ- ဉာဏ္အျမင္သည္၊ ေမ- ငါဘုရားအား၊ သု၀ိသုဒၶံ- အလြန္စင္ႀကယ္ထင္ရွားသည္၊ အေဟာသိ- ျဖစ္ျပီ။
ဘိကၡေ၀- ခ်စ္သားတို့၊ အထ- ထိုအခါမွစ၍၊အဟံ-ငါဘုရားသည္၊ သေဒ၀ေက- နတ္ျပည္ငါးထပ္ႏွင့္တကြျဖစ္ေသာ၊ သမာရေက- ၀ႆ၀တၱိနတ္ျပည္ႏွင့္ တကြျဖစ္ေသာ၊ သျဗဟၼေက- ျဗဟၼာ့ျပည္ႏွင့္တကြျဖစ္ေသာ၊ ေလာေက- ႀသကာသေလာက၌၊ သႆမဏျဗာဟၼဏိယာ- ရဟန္းပုဏၰားတို့ႏွင့္တကြျဖစ္ေသာ၊ သေဒ၀မႏုႆာယ- သမၼဳတိ နတ္တည္းဟူေသာမင္း၊ ႀကြင္းေသာ လူအေပါင္းႏွင့္တကြျဖစ္ေသာ၊ ပဇာယ- သတၱေလာက၌၊အႏုတၱရံ-အတုမရွိေသာ၊ သမၼာသေမၺာဓႎ- အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္ သဗၺညဳတဉာဏ္ကို၊ အဘိသမၺဳေဒၶါ တိ၀ ဆရာမကူသယမၻဴဉာဏ္ျဖင့္ မိမိအလိုလို ထိုးထြင္း၍ သိျပီဟူ၍၊ ပစၥညာသႎ-၀န္ခံေတာ္မူျပီ။


ပစၥေ၀ကၡဏာဉာဏ္
၂၃။ ဉာဏဥၥ ပန ဒႆနံ- သစၥာေလးပါးကို အမွန္အတိုင္း သိျမင္ဆင္ျခင္ျခင္း တည္းဟူေသာ ပစၥေ၀ကၡဏာဉာဏ္အျမင္သည္လည္း၊ ေမ- ငါ့အား၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။ ေမ- ငါ၏၊ ၀ိမုတၱိ- ကိေလသာမွ အထူးသျဖင့္ လြတ္ကင္းေသာစိတ္ကို၊ (၀ါ) အရဟတၱမဂ္ဖိုလ္စိတ္ကို၊ အကုပၸါ- ဆန့္က်င္ဘက္ တရားမ်ားျဖစ္ႀကေသာ တဏွာ မာန ဒိ႒ိ တို့သည္ မဖ်က္ဆီးအပ္၊ ဣတိ- ဤသို့ျဖစ္ေလျပီ။ အယံ- ဤဥပါဒါနကၡႏၶာငါးပါး၏ ျဖစ္ျခင္းသည္၊ အႏၱိမာ- ေနာက္ဆံုးျဖစ္ေသာ၊ ဇာတိ- ျဖစ္ျခင္းေပတည္း။ ဣဒါနိ-ယခုအခါ၌၊ ပုနဗၻေ၀ါ- တစ္ဖန္ ဥပါဒါနကၡႏၶာငါးပါး အသစ္ျဖစ္ေပၚျခင္းသည္၊ နတၳိ- မရွိေတာ့ေခ်။ ဣတိ ဉာဏဒႆနံ- ဤသို့ေသာ ဉာဏ္အျမင္သည္၊ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။

ပဥၥ၀ဂၢီတို့ ၀မ္းေျမာက္ျခင္း
၂၄။ ဘဂ၀ါ- ဘုန္းေတာ္ေျခာက္ပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားသသည္၊ ဣဒံ- ဤ ေဒြေမ ဘိကၡေ၀ အစခ်ီေသာ ဓမၼစႀကာတရား သစၥာေလးပါးကို၊ အေ၀ါစ- မိန့္ေတာ္မူ၏ ပဥၥ၀ဂၢိယာ ဘိကၡဴ- အရွင္ေကာ႑ည၊ ၀ပၸ၊ ဘဒၵိယ၊ မဟာနာမ္၊ ပရိဗုိဇ္ ဟူေသာ ငါးဦးေသာ ရဟန္းတို့သည္၊ အတၱမနာ- ၀မ္းေျမာက္ႀကကုန္သည္ျဖစ္၍၊ ဘဂ၀ေတာ- ျမတ္စြာဘုရား၏၊ ဘာသိတံ- ေဟာေတာ္မူအပ္ေသာ ဓမၼစႀကာတရားေတာ္ကို၊ အဘိနႏၵံဳ- လြန္စြာႏွစ္သက္ႀက၍ သာဓုေခၚႀကေလျပီ။
ဣတိ- ဤသို့ မ်က္ေမွာက္ေတာမွႀကားလိုက္ရဒ ဟူ၍ အရွင္အာနႏၵာမေထရ္က ေလွ်ာက္ႀကားေပ၏။

အရွင္ေကာ႑ည ေသာတာပန္တည္ျခင္း
၂၅။ ဣမသၼႎ စ ပန ေ၀ယ်ာကရဏသၼႎ- ဤဂါထာမစြက္ ဗ်ာကရုဏ္းသက္သက္ တရားကို၊ ေ၀ယ်ာကရဏသၼႎ- ဤအေမးအေျဖျဖစ္ေသာ သစၥာေလးပါး တရားေဒသနာေတာ္ကို၊ ဘညမာေန- ေဟာႀကားေတာ္မူအပ္သည္ရွိေသာ္၊ အာယသၼေတာ ေကာ႑ညအား၊ ၀ိရဇံ- အပါယ္ေလးပါးသို့ လားေစတတ္ေသာ ဥပါဒါနကၡႏၶာ ဟူေသာ ျမဴမရွိေသာ၊ ၀ီတမလံ အညစ္အေႀကးရွိေသာ၊ ဓမၼစကၡံဳ- ေသာတာပတၱိဉာဏ္မ်က္စိသည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ျပီ။ ျဖစ္ပံုကား ယံကိဥၥိ- အလံုးစံုေသာ သခၤတတရားသည္၊ (၀ါ) ေတဘူမက သခၤါရတရားသည္၊ (၀ါ) အ၀ိဇၨာ အစရွိေသာ ပဋိစၥသမုပၸါဒ ဥပါဒါနကၡႏၶာ ငါးပါးတရားသည္၊ သမုဒယဓမၼံ- အေႀကာင္းႏွင့္တကြျဖစ္ျခင္း သေဘာရွိ၏၊ (၀ါ) အ၀ိဇၨာ တဏွာ ကံ အာဟာရ ဖႆ နာမ္ရုပါဟူေသာ အေႀကာင္း သမုဒယမကင္းဘဲ ျဖစ္ေပၚျခင္း သမုဒယမည္ဒ၊ သဗၺံ တံ- ထိုအလံုးစံုေသာ သေဘာတရားသည္၊ (၀ါ) အ၀ိဇၨာ တဏွာ ဥပါဒါန္ ဟူေသာ ကိေလသ၀ဋ္၊ သခၤါရႏွင့္ဘ၀ (ေစတနာကံ) ဟူေသာ ကမၼ၀ဋ္တည္းဟူေသာ အပေႀကာင္းဒုကၡျဖစ္သည့္ သမုဒယသစၥာႏွင့္တကြ ၀ိဉာဏ္ နာမ္ရုပ္ သဠာယတန ဖႆ ေ၀ဒနာဟူေသာ ၀ိပါက၀ဋ္တည္းဟူေသာ အက်ိဳးဒုကၡျဖစ္သည့္ ဒုကၡသစၥာ ဥပါဒါနကၡႏၶာ ငါးပါးသည္၊ နိေရာဓဓမၼံ- ပဋိစၥသမုပၸႏၷ နိေရာဓဓမၼ အနိစၥမ်ိဳးျဖစ္၍ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ျခင္းသေဘာျဖစ္၏၊ ဣတိ- သို့၊ ဓမၼစကၡံဳ- ေသာတာပတၱိဉာဏ္မ်က္စိသည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္းရွားမေသြ ျဖစ္ေပၚ၍လာေပ၏ ။


ဘုမၼစိုးနတ္တို့ ေႀကြးေႀကာ္ျခင္း
၂၆။ ဘဂ၀တာ- ျမတ္စြာဘုရားသည္၊ ဓမၼစေကၠ- ဓမၼစႀကာ တရားေတာ္ကို၊ ပ၀တၱိေတ စ ပန- ေဟာေတာ္မူအပ္သည္ရွိေသာ္၊ ဘုမၼာ ေဒ၀ါ- ဘုမၼစိုးနတ္တို့သည္၊ သဒၵံ- ေကာင္းခ်ီးေပးေသာအသံကို၊ အႏုႆာေ၀သံု -တစ္ျပိဳင္နက္ ေႀကြးေႀကာ္ႀကကုန္၏ ကႎ အႏုႆာေ၀သံု- အဘယ္သို့ ေႀကြး
ေႀကာ္ႀကသနည္း ဟူမူကား-
ဘဂ၀တာ- ျမတ္စြာဘုရား သခင္သည္၊ ဗာရာဏသိယံ- ဗာရာဏသီျပည္၌၊ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ- ဣသိပတနအမည္ရွိေသာ မိဂဒါ၀ုန္ေတာ၌၊ သမေဏန ၀ါ- ရဟန္းသည္၎၊ ျဗာဟၼေဏန ၀ါ- ပုဏၰားသည္၎၊ ေဒေ၀န ၀ါ- နတ္သည္၎၊ မာေရန ၀ါ- မာရ္နတ္သည္၎၊ ျဗဟၼဳနာ ၀ါ- ျဗဟၼာသည္၎၊ ေလာကသၼႎ- ေလာက၌၊ ေကနစိ ၀ါ- တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာသူသည္၎၊ၚ အပၸဋိ၀တၱိယံ- မေဟာႀကားႏုိုင္ေသာ၊ အႏုတၱရံ- အတုမရွိေသာ၊ ဧတံ ဓမၼစကၠံ- ဤဓမၼစႀကာတရားသစၥာေလးပါးကို၊ ပ၀တၱိတံ- ေဟာေတာ္မူအပ္ျပီ။ ဣတိ- ဤသို့၊ အနုႆာေ၀သံု- တစ္္ျပိဳင္နက္ေႀကြးႀကကုန္၏

အထက္နတ္တို့ ေႀကြးေႀကာ္ျခင္း
၂၇။ ဘုမၼာနံ ေဒ၀ါနံ- ဘုမၼစိုးနတ္တို့၏ ၊ သဒၵံ- ေကာင္းခ်ီးေပးေသာအသံကို၊ သုတြာ- ႀကားႀကကုန္၍၊ စာတုမဟာရာဇိကာေဒ၀ါ- စတုမဟာရာဇ္နတ္တို့သည္၊ သဒၵံ- ေကာင္းခ်ီးေပးေသာ အသံကို၊ အႏႆာေ၀သံု- အဆင့္ဆင့္ ေႀကြးေႀကာက္ႀကကုန္၏ ။ စာတုမဟာရာဇိကာနံ ေဒ၀ါနံ- စတုမဟာရာဇ္နတ္တို့၏၊ တာ၀တႎသာ ေဒ၀ါ- တာ၀တႎသာနတ္တို့သည္၊ ယာမာ ေဒ၀ါ- ယာမာနတ္တို့သည္၊ တုသိတာ ေဒ၀ါ- တုသိတာနတ္တို့သည္၊ နိမၼာနရတီ ေဒ၀ါ- နိမၼာနရတီနတ္တို့သည္၊ ပရနိမၼိတ၀သ၀တၱီ ေဒ၀ါ- ပရနိမၼိတ၀သ၀တၱီနတ္တို့သည္၊ ျဗဟၼကာယိကာ ေဒ၀ါ- ျဗဟၼာတို့သည္၊ သဒၵံ -ေကာင္းခ်ီးေပးေသာအသံကို၊ အႏုႆာေ၀သံု- အဆင့္ဆင့္ေႀကြးေႀကာ္ႀကကုန္၏ ။ ကႎ အႏႆာေ၀သံု- အဘယ္သို့ေႀကြးေႀကာ္ႀကသနည္းဟူမူကား-
ဘဂ၀တာ- ျမတ္စြာဘုရားသခင္သည္၊ ဗာရာဏသိယံ- ဗာရာဏသီျပည္၌၊ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ- ဣသိပတနအမည္ရွိေသာ မိဂဒါ၀ုန္ေတာ၌၊ သမေဏန ၀ါ ရဟန္းသည္၎၊ ျဗာဟၼေဏန ၀ါ- ပုဏၰားသည္၎၊ေဒေ၀န ၀ါ-နတ္သည္၎၊မာေရန ၀ါ- မာရ္နတ္သည္၎၊ ျဗဟၼဳနာ ၀ါ- ျဗဟၼာသည္၎၊ ေလာကသၼႎ- ေလာက၌၊ ေကနစိ ၀ါ- တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာသူသည္၎၊ အပၸဋိ၀တၱိယံ- မေဟာႀကားႏိုင္ေသာ၊ အႏတၱရံ- အတုမရွိေသာ၊ ဧတံ ဓမၼစကၠံ- ဤဓမၼစႀကာတရား သစၥာေလးပါးကို၊ ပ၀တၱိတံ- ေဟာေတာ္မူအပ္ျပီ။ ဣတိ- ဤသို့၊ အၽြုႆာေ၀သံု-အဆငိ့ဆငိ့ေႀကြးေႀကာ္ႀကကုန္၏ ။

ေျမလွုပ္ျခင္း
၂၈။ ဣတိဟ- ဤသို့လွ်င္၊ ေတန ခေဏန- ထိုခဏ၌၊ ေတနလေယန- ထိုကာလ၌၊ ေတန မုဟုေတၱန- ထိုတစ္မုဟုတ္ခ်င္း၌၊ ယာ၀ ျဗဟၼေလာကာ- အတနိ႒ျဗဟၼာျပည္တိုင္ေအာင္၊ သေဒၵါ- ေက်ာ္ေစာေသာအသံသည္၊ အ ဗၻဳဂၢ စၦိ- ျပန္ႏွံ၍တက္၏၊ အယဥၥဒသသဟႆိေလာကဓတာ- ဤတစ္ေသာင္းေသာ ေလာကဓာတ္ စႀက၀႒ာသည္လည္း၊ သကၤမၸ္- နိမ့္တံုျမင္တံု ခုန္၍ လွုပ္၏၊ သမၸကမၸိ- အိုးထိန္းစက္ကဲ့သို့ လည္၍လွုပ္၏၊ သမၸေ၀ဓိ- ပုခက္ဧယာဥ္ လြွဲသကဲ့သို့ ေရွးတိုး ေနာက္ငင္ လွုပ္၏၊ အပၸမာေဏာ- အတိုင္းအရွည္မရွိေသာ၊ ဥ႒ာေရာ- ျပန္ေျပာေသာ၊ ႀသဘာေသာ စ၀ သဗၺညဳတဉာဏ္ေရာင္သည္လည္း၊ (၀ါ) စိတ္ေႀကာင့္ ျဖစ္ေသာ ဥတဳဇအေရာင္သည္လည္း၊ ေလာေက- ေလာက၌၊ ေဒါနံ- နတ္ျဗဟၼာတို့၏၊ ေဒ၀ါႏုဘာ၀ံ- နတ္ျဗဟၼာတို့၏ အာႏုေဘာ္ကို၊ အတကၠမၼ- လြန္၍၊ ပါတုရေဟာသိ- ထင္ရွားစြာ ျဖစ္ေပ၏

ဘုရားရွင္ ဥဒါန္းက်ဴးျခင္း
၂၉။ အထ ေခါ- ထိုအခါ၊ ဘဂ၀ါ- ျမတ္စြာဘုရားသည္၊ ဣမံဥဒါနံ- ၌၀မ္းေျမာက္ေသာ စကားေတာ္ ဥဒါန္းကို၊ ဥဒါေနသိ၀မ္းေျမာက္စြာ ျမြက္ဆိုေတာ္မူ၏၊ ကႎ ဥဒါနသိ - အဘယ္သို့ ျမြက္ဆိုေတာ္မူသနည္း- ဟူမူကား-
ေသာ- အို- အခ်င္းတို့၊ ေကာ႑ေညာ- ေကာ႑ညသည္၊ ၀တ- စစ္စစ္၊ အညာသိ- သစၥာေလးပါးကို သိေလျပီ၊ ေဘာ- အို- အခ်င္းတို့၊ ေကာ႑ေညာ- ေကာ႑ညသည္၊ ၀တ- စစ္စစ္၊ အညာသိ-သစၥာေလးပါးကိုသိေလျပီ၊
ဣတိ- ဤသို့၊ဥဒါေနသိ- ျမြက္ဆိုေတာ္မူ၏၊ ဣတိဟိ- ဣတိဧ၀- သို့ဥဒါန္းက်ဴးေတာ္မူေသာေႀကာင့္သာလွ်င္၊ အာယသၼေတာ ေကာ႑ညႆ- အရွင္ေကာ႑ညအား၊ အညာသိ ေကာ႑ေညာ ေတြ၀- အညာသိေကာ႑ည-ဟူ၍သာလွ်င္၊ ဣဒံ နာမံ- ဤအမည္သည္၊ အေဟာသိ- ျဖစ္ေပ၏ ။


ရဟန္းအျဖစ္ေတာင္းျခင္း
၃၀။ အထ ေခါ- ထိုအခါ၌၊ အာယသၼာ အညာသိ ေကာ႑ေညာ- အရွင္အညာသိေကာ႑ညသည္၊ ဒိ႒ဓေမၼာ- သစၥာေလးပါးကို ျမင္ျပီးျပီျဖစ္္၍ ပတၱဓေမၼာ- သစၥာေလးပါးကို ရျပီးျပီျဖစ္၍၊ ၀ိဒိတဓေမၼာ- သစၥာေလးးပါးကို သိျပီးျပီျဖစ္၍၊ ပရိေယာဂါ႒ဓေမၼာ-သစၥာေလးပါးသို့ဉာဏ္ျဖင့္ သက္၀င္ယံုႀကည္ျပီးျပီျဖစ္၍၊ တိဏၰ၀ိစိကိေစၧာ-ပညတ္ယံုမွားျခင္း ၁၆ ပါး၊ ပရမတ္ယံုမွားျခင္း ၈ပါးတို့ကို လြန္ေျမာက္ျပီးျပီျဖစ္၍၊ ၀ိဂတကထံကေထာ-သို့ေလာ သို့ေလာ ဟုေတြးေတာျခင္းမွ ကင္းလြတ္ ျပီးျပီျဖစ္၍၊ သတၳဳသာသေန-ျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္၌၊ ေ၀သာရဇၨပၸေတၱာ- ရဲရင့္ျခင္းသို့ ေရာက္ျပီျဖစ္၍၊ အပရပၸစၥေယာ- ကိုယ္တိုင္သိျမင္ျပီးျဖစ္၍ သူတစ္ပါးအား ယံုႀကည္အားထားစရာ မရွိေတာ့ျပီျဖစ္၍၊ ဘဂ၀ႏၱံ- ျမတ္စြာဘုရားကို၊ ဧတံ ၀စနံ- ဤသို့ေသာ စကားကို၊ အေ၀ါစ- ေလွ်ာက္ႀကားေလ၏ ။ ကႎ အေ၀ါစ- အဘယ္သို့ေလွ်ာက္ႀကားသနည္းဟူမူကား- ဘေႏၱအရွင္ဘုရား၊ အဟံ- ကၽြႏု္ပ္သည္၊ ဘဂ၀ေတာ- ျမတ္စြာဘုရား၏၊ သႏိၱေက- အထံေတာ္၌၊ ပဗၺဇၨံ- ရွင္အျဖစ္ကို၊ လေဘယ်ံ- ရလုိပါ၏၊ ဥပသမၸဒံ- ပဥၥင္းအျဖစ္ကို၊ လေဘယ်ံ- ရခ်င္ပါ၏၊ ဣတိ- ဤသို့၊ အေ၀ါစ- ေလွ်ာက္ႀကားေလ၏ ။

ဧဟိဘိကၡဳေခၚျခင္း
၃၁။ ဘိကၡဳ- ခ်စ္သာရဟန္း၊ ဧဟိ- ဘလာေလာ့၊ ဓေမၼာ- တရားေတာ္ကို၊ မယာ- ငါဘုရားသည္၊ သြာကၡာေတာ- ေကာင္းစြာေဟာအပ္ျပီ။ ဒကၡႆ- ဥပါဒါနကၡႏၶာဟူေသာ ၀ဋ္ဆင္းရဲ့၏ ၊ အႏၱကိရိယာယ- အဆံုးကို ျပဳျခင္းငွာ၊ သမၼာ- ေကာင္းစြာ၊ ျဗဟၼစရိယံ- ျမတ္ေသာအက်င့္ကို၊ စရ- က်င့္ေလေလာ့။ ဣတိ- ဤသို့၊ ဘဂ၀ါ- ျမတ္စြာဘုရားသည္၊ အေ၀ါစ- မိန့္ေတာ္မူ၏၊ တႆ အာယသၼေတာ- ထိုအရွင္ေကာ႑ညအား၊ သာ၀ဥပသမၸဒါ- ထိုဧဟိဘိကၡဳ ပဥၥင္းအျဖစ္သည္လွ်င္၊ အေဟာသိ- ျဖစ္ေလျပီ။

Read More!

ဓမၼစႀကာအနက္(၂)

ဒုကၡ၌ သစၥဉာဏ္ (၀ါ) ၀ိပႆနာဉာဏ္
၉။ ဘိကၡေ၀- သံသရာေဘးမွ ကင္းေ၀းလိုျငား အို- ရဟန္းမ်ားတို့၊ ဣဒံ ဤဇာတိအစရွိေသာေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး စိတ္အမ်ဳိးမ်ိုဳး ႏွင့္တကြ ျဖစ္ေသာ ဥပါဒါနကၡႏၶာတရားအေပါင္းသည္၊ (တစ္နည္း) ဘံုသံုးပါး၌ က်င္လည္ေႀကာင္းျဖစ္ေသာ သခၤတ တရားအေပါင္းသည္၊ ဒုကၡံ အရိယသစၥ ႏၱိ- အရိယာႏြယ္၀င္သူေတာ္စင္တို့ သိျမင္အပ္ေသာ ဒုကၡသစၥာမည္၏ ဟူ၍၊ ေမေတသု- တစ္စံုတစ္ေယာက္ထံမွ မႀကားစဖူးကုန္ေသာ၊ဓေမၼသု- သစၥာေလးပါး တရားအထူးတို့၌၊
စကၡံဳ- ဇာတိစေသာေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး စိတ္အမ်ဳိးမ်ိဳးျဖစ္ေပၚျခင္းတည္းဟူေသာ ဒုကၡသစၥာ၌ မျမဲေသာ သေဘာကိုျမင္တတ္ေသာ အနိစၥာႏုပႆနာဉာဏ္ တည္းဟူေသာ ပညာမ်က္စိသည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။
ဉာဏံ- ဇာတိစေသာ ေကာင္းမေကာင္း စိတ္အမ်ဳိးမ်ိဳးျဖစ္ေပၚျခင္း တည္းဟူေသာ ဒုကၡသစၥာ၌ ေဘးဟု သိတတ္ေသာ ဒုကၡာႏုပႆနာ ဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။
ပညာ- ဇာတိစေသာ ခ်စ္စိတ္မုန္းစိတ္အမ်ဳိးမ်ဳိး ျဖစ္ေပၚျခင္းတည္းဟူေသာ ဒုကၡသစၥာ၌ အႏွစ္အသားမရွိျခင္းကို အျပားအားျဖင့္ တစ္ပါးစီ တစ္ပါးစီ ခြဲျခားေ၀ဖန္၍ သိတတ္ေသာ အနတၱာႏုပႆနာဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဒကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္ မူျပီ။
၀ိဇၨာ- ဇာတိစေသာ ဘာဘာညာညာ ျပဳလုပ္တတ္ေသာ စိတ္အမ်ဳိးမ်ဳိးတို့ ျဖစ္ေပၚလာျခင္းတည္းဟူေသာ ဒုကၡသစၥာ၌ မတင့္တယ္ျခင္းကို ထိုးထြင္း၍ သိတတ္ေသာ အသုဘာႏုပႆနာဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။
အာေလာေကာ- ဇာတိစေသာ ေတာင္ေတာင္ ဤဤ အလီအလာလာ ဘာဘာညာညာ ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး စိတ္အမ်ဳိးမ်ဳိး ျဖစ္ေပၚျခင္း တည္းဟူေသာ ဒုကၡသစၥာကို မသိေအာင္ ဖံုးလြွမ္းတတ္ေသာ ေမာဟတည္းဟူေသာ အမိုက္ေမွာင္ကို ဖ်က္ဆီးတတ္ေသာ သမၼာဒိ႒ိဉာဏ္ အေရာင္အလင္းသည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာမူျပီ။

ဒုကၡ၌ ကိစၥဉာဏ္ (၀ါ) မဂ္ဉာဏ္

၁၀။ ဘိကၡေ၀- သံသရာ၀ဋ္မွ က်ြတ္လြတ္လိုျငား အိုခ်စ္သားတုိ့၊ တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡံ အရိယသစၥံ- ထို၀ိပႆနာဉာဏ္ျဖင့္ ေ၀ဖန္သိမ္းဆည္းအပ္ျပီးေသာ ဒုကၡအရိယသစၥာကို၊ ပရိေညယ် ႏၱိ- ဤေရြ့ဤမွ်ဟု ပိုင္းျခားေ၀ဖန္၍ မဂ္ဉာဏ္အသိတို့ျဖင့္ သိအပ္၏ ဟူ၍
၊ ေမ-မယာ- ငါဘုရားသည္၊ ပုေဗၺ- ဘုရားမျဖစ္မီ ေရွးကာလ၌၊ အနႏုႆုေတသု- တစ္စံုတစ္ေယာက္ထံမွ ေျပာသံကို မႀကားစဖူးကုန္ ေသာ၊ ဓေမၼသု- သစၥာေလးပါး တရားအထူးတို့၌၊
စကၡံဳ- ဇာတိစေသာ ဒုကၡသစၥာထိုက္သည့္ ရွုစိတ္ မွတ္စိတ္ ပြားမ်ားစိတ္ ႀကံစည္စိတ္ ေတြးေတာစိတ္ ေ၀ဖန္စိတ္ ခ်စ္စိတ္ မုန္းစိတ္ အစရွိေသာ စိတ္အမ်ဳိးမ်ိဳး ျဖစ္ေပၚျခင္းကို ျမင္တတ္ေသာ ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္တည္းဟူေသာ ပညာမ်က္စိသည္၊ ဥဒပါဒိ-ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။
ဉာဏံ- ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး စိတ္အမ်ိဳးမ်ိဳးတို့၏ ျဖစ္ေပၚျခင္းတည္းဟူေသာ ဇာတိစေသာ ဒုကၡသစၥာကို သိတတ္ေသာ သတဒါဂါမိမဂ္ ဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။
ပညာ- ဇာတိ စေသာ ဒုကၡသစၥာထိုက္သည့္ ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး စိတ္အမ်ိဳးမ်ိဳးတို့၏ ျဖစ္ေပၚျခင္းကို အျပားအားျဖင့္ တစ္ပါးစီ တစ္ပါးစီ ခြဲျခားေ၀ဖန္တတ္ေသာ အနာဂါမိမဂ္ဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။
၀ိဇၨာ- ဇာတိစေသာ ဒုကၡသစၥာထိုက္သည့္ ေလာကီစိတ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ထိုးထြင္း၍ သိတတ္ေသာ အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။
အာေလာေကာ- ဇာတိစေသာ ဒုကၡသစၥာထိုက္သည့္ ရွုစိတ္ မွတ္စိတ္ ေတြးစိတ္ ႀကံစိတ္ အားထုတ္စိတ္ ျပဳလုပ္စိတ္ ပြားမ်ားစိတ္ လိုခင္စိတ္ မလိုခင္စိတ္ခ်စ္စိတ္ မုန္းစိတ္ျဖစ္ျခင္းကို မသိမျမင္ မထင္ႏိုင္ေအာင္ ဖံုးလြွမ္းတတ္ေသာ ေမာဟတည္းဟူေသာ အ
မိုက္ေမွာင္ကို ကုန္စင္ေအာင္ ဖ်က္ဆီးတတ္ေသာ မဂ္ေလးတန္အကုန္ အလင္းဓာတ္မ်ိဳးစံုသည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ ေတာ္မူျပီ။

ဒုကၡ၌ ကတဉာဏ္ (၀ါ) ဖိုလ္ဉာဏ္

၁၁။ ဘိကၡေ၀- နိဗၺာန္လိုဘိ အို- တပည့္တို့။ တံ ေခါပနိဒံ ဒုကၡံ အရိယသစၥံ- ထို၀ိပႆနာဉာဏ္ မဂ္ဉာဏ္တို့ျဖင့္ပိုင္းျခားေ၀ဖန္အပ္ျပီးေသာ ဇာတိစေသာဒုကၡ အရိယသစၥာကို၊ ပရိညာတ ႏၱိ- အခ်င္းခပ္သိမ္းပိုင္းျခားေ၀ဖန္၍ ဖိုလ္ဉာဏ္တို့ျဖင့္ တစ္ဖန္သိရွိျပီးျပီဟူ၍၊ ေမ-ငါဘုရားသည္၊ ပုေဗၺ- ဘုရားမျဖစ္မီ ေရွးကာလ၌၊ အနႏုႆုေတသု- တစ္စံုတစ္ေယာက္မွ် မေျပာစဖူးကုန္ေသးေသာ၊ ဓေမၼသု- သစၥာေလးပါး ထူးျမတ္ေသာတရားတို့၌၊
စကၡံဳ- စိတ္အအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ေပၚျခင္းတည္းဟူေသာဇာတိတည္းဟူေသာ ပညာမ်က္စိသည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။
ဉာဏံ- စိတ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ေပၚျခင္း တည္းဟူေသာဇာတိစေသာ ဒုကၡသစၥာကို သိတတ္ေသာ သကဒါဂါမိဖိုလ္ဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။
ပညာ- ေလာကီစိတ္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ေပၚျခင္းတည္းဟူေသာ ဇာတိစေသာ ဒုကၡသစၥာကို အျပားအားျဖင့္ တစ္ပါးစီ တစ္ပါးစီပိုင္းျခားေ၀ဖန္၍ သိႏိုင္ေသာအနာဂါမိဖိုလ္ဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။ ၀ိဇၨာ- ေလာကီအာရံုတို့ကို စြဲ၍ျဖစ္ေပၚလာရေသာစိတ္အမ်ိဳးမ်ိဳးတည္းဟူေသာ ဒုကၡသစၥာကို ထိုးထြင္း၍ သိတတ္ေသာ အရဟတၱဖိုလ္ဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။
အာေလာေကာ- ရွုစိတ္ မွတ္စိတ္ ပြားစိတ္ ေတြးစိတ္ႀကံစိတ္ အားထုတ္စိတ္ လိုခ်င္စိတ္ မလိုခ်င္စိတ္ အစရွိေသာစိတ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ ေပၚျခင္း ဒုကၡသစၥာကိုမသိမျမင္ မထင္ႏိုင္ေအာင္ ဖံုးလြွမ္းတတ္ေသာေမာဟတည္းဟူေသာ အမိုက္အေမွာင္ကို ကုန္စင္ေအာင္ ဖ်က္ဆီးတတ္ေသာ ဖိုလ္ေလးတန္အကုန္အလင္းဓာတ္မ်ိဳးစံုသည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွာဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။


သမုဒယ၌ သစၥဉာဏ္ (၀ါ) ၀ိပႆနာဉာဏ္

၁၂။ ဘိကၡေ၀- သံသရာေဘးကို ရွုေလ့ရွိကုန္ေသာ တပည့္တို့၊ ဣဒံ- ဤကာမတဏွာ ဘ၀တဏွာ ၀ိဘ၀တဏွာ တည္းဟူေသာ ေလာဘသည္၊(တစ္နည္း) ဤသႆတဒိ႒ိ ဥေစၧဒဒိ႒ိစေသာ (၆၂) ပါးေသာ ဒိ႒ိတို့ကို ျဖစ္ေစတတ္ေသာ ခ်င္းျခင္းတည္းဟူေသာ ေလာဘစိတ္သည္၊ ဒုကၡသမုဒယံ အရိယသစၥ ႏၱိ- ဒုကၡဟူေသာ မွန္စိတ္ ရွုစိတ္ ပြားမ်ားစိတ္ ႀကံစည္စိတ္ ေတြးေတာစိတ္ ျပဳလုပ္စိတ္ အားထုတ္စိတ္ ေကာင္းစိတ္ မေကာင္းစိတ္ ခ်စ္စိတ္ မုန္းစိတ္ ႏွစ္သက္စိတ္ မႏွစ္သက္စိတ္ ႀကိဳက္စိတ္ မႀကိဳက္စိတ္ စေသာ စိတ္ကူးမွ ျဖစ္ေပၚလာရေသာ စိတ္အမ်ိဳးမ်ိဳးတို့၏ အေႀကာင္းဒုကၡျဖစ္ေသာ အရိယာႏြယ္၀င္ သူေတာ္စင္တို့၏ဉာဏ္ျဖင့္ အမွန္အတိုင္း သိျမင္အပ္ေသာ ခ်င္ျခင္း တရားအမွန္ေပတည္း။

ဣတိ- ဤသို့ ခ်င္ျခင္းသေဘာတည္းဟူေသာ ေလာဘတဏွာကို ဒုကၡသမုဒယ ဟူ၍၊ ေမ-မယာ- ငါဘုရားသည္၊ ပုေဗၺ- ဘုရားမျဖစ္မီကာလ ေရွးမဆြက၊ အနႏုႆုေတသု- သစၥာေလးပါး တရားအထူးတို့၌
စကၡံဳ- ခ်င္ျခင္းတည္းဟူေသာ သမုဒယသစၥာကို ျမင္တတ္ေသာ အနိစၥာႏုပႆနာဉာဏ္ ဟူေသာ ပညာမ်က္စိသည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။
ဉာဏံ-ခ်င္ျခင္းသေဘာသည္ ဟူေသာ သမုဒယသစၥာကိုသိတတ္ေသာ ဒုကၡာႏုပႆာနာဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။
ပညာ- ခ်င္ျခင္းသေဘာတည္းဟူေသာ သမုဒယသစၥာကို အျပားအားျဖင့္ တစ္ပါးစီ တစ္ပါးစီ ခြဲျခားေ၀ဖန္ သိစြမ္းႏိုင္ေသာ အသုဘာႏုပႆနာဉာဏ္ သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ၊
၀ိဇၨာ- ခ်င္ျခင္း တည္းဟူေသာ သမုဒယသစၥာကို ထိုးထြင္း၍ သိတတ္ေသာ အနတၱာႏုပႆနာ ဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။
အာေလာေကာ- မလိုခ်င္ လိုခ်င္ မွတ္ခ်င္ ရွုခ်င္ ေတြးခ်င္ မေတြးခ်င္ အားထုတ္ခ်င္ အားမထုတ္ခ်င္ စေသာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ခ်င္ျခင္းသေဘာ တည္းဟူေသာ သမုဒယသစၥာကို ဖံုးလြွမ္းတတ္ေသာ မသိျခင္းတည္းဟူေသာ ေမာဟအမိုက္ေမွာင္ကို ဖ်က္ဆီးတတ္ေသာ သမၼာဒိ႒ိ ပညာေရာင္ အလင္းသည္၊ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။

သမုဒယ၌ ကိစၥဉာဏ္ (၀ါ) မဂ္ဉာဏ္

၁၃။ ဘိကၡေ၀- သံသရာ၀ဋ္မွ လြတ္ကင္းလိုျငား အို- ခ်စ္သားတို့၊ တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡသမုဒယံ အရိယသစၥံ- ထိုဒုကၡ၏ အေႀကာင္းျဖစ္ေသာ ခ်င္ျခင္းတည္းဟူေသာ အရိယသစၥာကို ပဟာတဗၺ ႏၱိ- ေသာတာပတၱမဂ္ စေသာ မဂ္ေလးပါးျဖင့္ ကာမတဏွာ ဘ၀တဏွာ တည္းဟူေသာ သႆတဒိ႒ိႏွင့္ ၀ိဘ၀တဏွာ တည္းဟူေသာ ဥေစၧဒဒိ႒ိတို့ကို၎ အသီးသီးပယ္အပ္၏။
ဣတိ- ဤသို့၊ ေမ-မယာ- ငါဘုရားသည္၊ ပုေဗၺ- ဘုရားမျဖစ္မီကာလ ေရွးမဆြက၊ အနႏုႆုေတသု- တစ္ဆင့္စကားျဖင့္ မႀကားစဖူးကုန္ေသာ၊ ဓေမၼသု- သစၥာေလးပါး တရားအထူးတို့၌၊
စကၡံဳ- သမုဒယသစၥာကို ျမင္တတ္ေသာ ေသာတာပတၱိဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေပၚမူျပီ။
ဉာဏံ- သမုဒယသစၥာကို သိတတ္ေသာ သကဒါဂါမ္ဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေပၚမူျပီ။
္္္္္္္္ပညာ- သမုဒယသစၥာတည္းဟူေသာ ခ်င္ျခင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ကို အျပားအားျဖင့္ တစ္ပါးစီ တစ္ပါးစီ ခြဲျခားေ၀ဖန္ ႏိုင္ေသာ အနာဂါမိဉာဏ္ သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေပၚေလျပီ။
၀ိဇၨာ- သမုဒယသစၥာကို ထိုးထြင္း၍ သိတတ္ေသာ အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားးဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေပၚေလျပီ။
အာေလာေကာ- ခ်စ္ျခင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးတည္းဟူေသာ သမုဒယသစၥာကို မသိမထင္ မျမင္ႏိုင္ေအာင္ဖံုးလြွမ္းတတ္ေသာ ေမာဟတည္းဟူေသာ အမိုက္အေမွာင္ကို ကုန္စင္ေအာင္ဖ်က္ဆီးတတ္ေသာ မဂ္ေလးတန္ အကုန္ အလင္းဉာဏ္မ်ိဳးစံုသည္ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ ျဖစ္ေပၚ လာေလျပီ။

သမုဒယ၌ ကတဉာဏ္ ( ၀ါ) ဖိုလ္ဉာဏ္

၁၄။ ဘိကၡေ၀- ခ်င္ျခင္းေဘးမွ လြတ္ကင္းလိုျငားအို- ခ်စ္သားတို့၊ တံ ေခါပနိဒံ ဒုကၡသမုဒယံ အရိယသစၥံ-စိတ္အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ျခင္းတည္းဟူေသာ ဒုကၡ၏ အေႀကာင္းရင္းျဖစ္ေသာခ်င္ျခင္းတည္းဟူေသာ သမုဒယအရိယသစၥာကို၊ ပဟီနံ- ဖိုလ္ေလးတန္ဉာဏ္အစံုတို့ ျဖင့္ တစ္ဖန္ထပ္၍ ပယ္အပ္ျပီ။
ဣတိ- ဤသို့၊ ေမ-မယာ- ငါဘုရားသည္၊ ပုေဗၺ- ဘုရားမျဖစ္မီကာလ ထိုခဏက၊ အနႏုႆုေတသု- မည္သူ့ထံကမွ်တစ္ဆင့္စကား မႀကားစဖူးကုန္ေသာ၊ ဓေမၼသု- သစၥာေလးပါးတရားအထူးတို့၌၊
စကၡံဳ- သမုဒယသစၥာကို ျမင္တတ္ေသာ ေသာတာပတၱိဖိုလ္ဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေပၚေပျပီ၊
ဉာဏံ- သမုဒယသစၥာကို သိတတ္ေသာ သကဒါဂါမိဖိုလ္ဉာဏ္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေပၚေပျပီ။
ပညာ- သမုဒယသစၥာကို အျပားအားျဖင့္ တစ္ပါးစီတစ္ပါးစီ ခြဲျခားေ၀ဖန္ႏိုင္ေသာ အနာဂါမိဖိုလ္ဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွား
ဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေပၚေပျပီ။
၀ိဇၨာ- သမုဒယသစၥာကို ထိုးထြင္း၍ သိတတ္ေသာအရဟတၱဖိုလ္ဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူေပျပီ။
အာေလာေကာ- သမုဒယသစၥာကို ဖံုးလြွမ္းတတ္ေသာ ေမာဟတည္းဟူေသာ အမိုက္တိုက္ကို ဖ်က္ဆီးႏိုုင္ေသာ ဖိုလ္ေလးတန္
အကုန္ အလင္းဓာတ္မ်ိဳးစံုသည္၊ ဥဒပါဒိ-ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေပၚလာေလျပီ။

နိေရာဓ၌ သစၥဉာဏ္ (၀ါ) ၀ိပႆနာဉာဏ္

၁၅။ ဘိကၡေ၀- နိဗၺာန္လိုဘိ အို- တပည့္တို့၊ ဣဒံ-ဤ၀ိရာဂစာဂ ပဋိနိႆဂၢ မုတၱိ အနာလယ ဟူေသာ အမည္ငါးပါး အျပားရွိေသာ နိဗၺာန္သည္၊ဒုကၡနိေရာဓံ- ဥပါဒါနကၡႏၶာ စိတ္ ေစတသိက္ ရုပ္ဟူေသာ ဒုကၡ၏ ခ်ဳပ္ရာျဖစ္ေသာ၊ အရိယသစၥံ- အရိယာႏြယ္၀င္ သူေတာစင္တို့ ဉာဏ္ျဖင့္ အမွန္အတိုင္း သိျမင္အပ္ေသာ တရားအထူးမည္၏။
ဣတိ- ဤသို့၊ ေမ-မယာ- ငါဘုရားသည္၊ ပုေဗၺ-ဘုရားမျဖစ္မီကာလ ေရွးမဆြက၊ အနႏုႆုေတသု- တစ္ဆင့္စကားနားမွေလသံ မႀကားစဖူးကုန္ေသာ၊ ဓေမၼသု- သစၥာေလးပါးျမတ္တရားတို့၌
စကၡံဳ- နိဗၺာန္ကို ျမင္တတ္ေသာ အနိစၥဉာဏ္ တည္းဟူေသာ ပညာမ်က္စိသည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။
ဉာဏံ-နိဗၺာန္ကို သိတတ္ေသာ ဒကၡဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေပၚေပျပီ။
ပညာ- နိဗၺာန္ကို အျပားအားျဖင့္ တစ္ပါးစီ တစ္ပါးစီ (တစ္နည္း) အနိမိတၱနိဗၺာန္ အပၸဏိဟိတနိဗၺာန္ သုညတနိဗၺာန္ စသည္ျဖင့္ ခြဲျခားေ၀ဖန္ႏိုင္ေသာအသုဘဉာဏ္သည္ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေပၚေပျပီ။
၀ိဇၨာ- နိဗၺာန္ကို ထိုးထြင္း၍ သိတတ္ေသာ အနတၱဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။
အာေလာေကာ- နိဗၺာန္ကို ဖံုးလြွမ္းတတ္ေသာ ေမာဟတည္းဟူေသာ အမုိက္ေမွာင္ကို ကုန္စင္ေအာင္ ဖ်က္ဆီးႏိုင္ေသာ သမၼာဒိ႒ိပညာေရာင္အလင္းသည္၊ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။

နိေရာဓ၌ ကိစၥဉာဏ္ (၀ါ) မဂ္ဉာဏ္

၁၆။ ဘိကၡေ၀- နိဗၺာန္လိုျငား အို-ခ်စ္သားတို့၊ တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡနိေရာဓံ အရိယသစၥံ- ထိုဒုကၡ၏ ခ်ဳပ္ရာျဖစ္ေသာ နိဗၺာန္တည္းဟူေသာ အရိယသစၥာကို၊သစၦိကာတဗၺံ- ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္ျဖင့့္ စာဂနိဗၺာန္ကို၎၊ သကဒါဂါမိမဂ္ဉာဏ္ျဖင့္ ပဋိနိႆဂၢ နိဗၺာန္ကို၎၊ အနာဂါမိမဂ္ဉာဏ္ျဖင့္ ပဋိနိႆဂၢနိဗၺာန္ကို၎၊ အနာဂါမိမဂ္ဉာဏ္ျဖင့္ မုတၱိနိဗၺာန္ကို၎၊ အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္ျဖင့္ အနာလယနိဗၺာန္ကို၎ မ်က္ေမွာက္ျပဳအပ္၏။
ဣတိ- ဤသို့၊ ေမ-မယာ- ငါဘုရားသည္၊ ပုေဗၺ- ဘုရားမျဖစ္မီကာလ ေရွးမဆြက၊ အနႏုႆုေတသု- တစ္စံုတစ္ေယက္မွ် ေဟာေျပာျခင္းျဖင့္ နားမွေလသံ မႀကားရစဖူးကုန္ေသာ၊ ဓေမၼသု- သဏၥာေလးပါး တရားအထူးတို့၌။
စကၡံဳ- နိဗၺာန္ကို ျမင္တတ္ေသာ ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္တည္းဟူေသာ ပညာမ်က္စိသည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူ၏။
ဉာဏံ- နိဗၺာန္ကို သိတတ္ေသာ သကဒါဂါမိမဂ္ဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။
ပညာ- နိဗၺာန္ကို အျပားအားျဖင့္ တစ္ပါးစီ တစ္ပါးစီ ခြဲျခားေ၀ဖန္ႏိုင္ေသာ အနာဂါမိမဂ္ဉာဏ္ သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ ေတာ္မူျပီ။
၀ိဇၨာ- နိဗၺာန္ကို ထိုးထြင္း၍ ေႀကာင္ေႀကာင္ႀကီးျမင္တတ္ေသာ အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။
အာေလာေကာ- နိဗၺာန္ကို ဖံုးလြွမ္းတတ္ေသာ ေမာဟတည္းဟူေသာ အမုိက္ေမွာင္ကို ကုန္စင္ေအာင္ ဖ်က္ဆီးႏိုင္ေသာ မဂ္ေလးတန္အကုန္ အလင္းဓာတ္မ်ိဳးစံုသည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားမေသြျဖစ္ေပၚ၍ လာေပျပီ။

နိေရာဓ၌ ကတဉာဏ္ (၀ါ) ဖိုလ္ဉာဏ္
၁၇။ ဘိကၡေ၀- နိဗၺာန္လိုျငား အို- ခ်စ္သားတို့၊ တံ ေခါပနိဒံ ဒုကၡနိေရာဓံ အရိယသစၥံ- ထိုဥပါဒါနကၡႏၶာျဖစ္ေသာ စိတ္ ေစတသိက္ ရုပ္ဟူေသာ (၀ါ) ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး မမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ စိတ္တို့၏ ခ်ုဳပ္ရာျဖစ္ေသာ နိဗၺာန္တည္းဟူေသာ အရိယသစၥာကို၊ သစၦိကတံ- ဖိုလ္ေလးတန္အကုန္ ဉာဏ္မ်ိဳးစံုတို့ျဖင့္ တစ္ဖန္မ်က္ေမွာက္ျပဳအပ္ေလျပီ။
ဣတိ- ဤသည္၊ ေမ-မယာ- ငါဘုရားသည္၊ ပုေဗၺ-ဘုရားမျဖစ္မီကာလ ေရွးမဆြက၊ အနႏုႆုေတသု- တစ္ဆင့္စကားျဖင့္ မႀကားစဖူးကုန္ေသာဓေမၼသု- သစၥာေလးပါး တရားအထူးတို့၌
စကၡံဳ- နိဇၺာန္ကို ျမင္တတ္ေသာ ေသာတာပတၱိဖိုလ္ဉာဏ္တည္းဟူေသာ ပညာမ်က္စိသည္၊ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူေပျပီ။
ဉာဏံ- နိဗၺာနကို သိတတ္ေသာ သကဒါဂါမိဖိုလ္ဉာဏ္သည္၊ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။
္ပညာ-နိဗၺာန္ကို အျပားအားျဖင့္ တစ္ပါးစီ တစ္ပါးစီ ခြဲျခားေ၀ဖန္ တတ္ေသာ အနာဂါမိဖိုလ္ဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။
၀ိဇၨာ- နိဗၺာန္ကို ထိုးထြင္း၍ သိတတတ္ေသာ အရဟတၱဖိုလ္ဉာဏ္သည္၊ ဥဒပါဒိ- ထင္ရွားဧကန္ အမွန္ျဖစ္ေတာ္မူျပီ။
အာေလာေကာ- နိဗၺာန္ကို ကုန္စင္ေအာင္ ဖံုးလြွမ္းတတ္ေသာ ေမာဟတည္းဟူေသာ အမုိုက္ေမွာင္ကို ကုန္စင္ေအာင္ ဖ်က္ဆီးႏိုင္ေသာ ဖိုလ္ေလးတန္အကုန္ အလင္းဓာတ္မ်ိဳးစံုသည္၊ ဥဒပါဒိ - ထင္ရွားဧကန္ျဖစ္ေပၚ၍ လာေပျပီ။

Read More!

ဓမၼစႀကာအနက္(၁)

ဓမၼစႀကာအမြမ္း
စတုသစၥံ-သစၥာေလးပါးကို။ ပကာေသေႏၱာ- ျပေတာ္မူေသာ။ ေလာကနာေထာ-လူတို့ဒ ကိုးကြယ္ရာျဖစ္ေတာ္မူေသာ
ျမတ္စြာဘုရားသည္။ သဟမၸတိနာမေကန- သဟမၸတိ အမည္ရွိေသာ။ မဟာျဗေဟၼန-ျမတ္ေသာ ျဗဟၼာမင္းသည္။ ယာစိေတာ-
တရားေဟာစိမ့္ေသာငွာ ေတာင္းပန္အပ္သည္ျဖစ္၍။ ဣသိပတနနာမေက-ဘုရား၊ ပေစၥကဗုဒၶါ၊ အရိယာတို့ဧ။္ ေကာင္းကင္မွ
သက္ရာ၊ ေကာင္းကင္သို့ တက္ရာျဖစ္၍ ဣသိပတန အမည္ရွိေသာ။ မိဂဒါေယ သားတို့အား ေဘးမဲ့ေပးရာ မိဂဒါ၀ုန္ သားေပါင္းစံု
သည့္ မိဂဒါ-ုန္ ေတာရဂံု၌။ ပဥၥ၀ဂၢီနံ-ငါးေယာက္အစုရွိျခင္းေႀကာင့္ ပဥၥ၀ဂၢီ အမည္ရွိကုန္ေသာ။ ဘိကၡဴနံ- အရွင္ေကာ႑ည၊ အရွင္
၀ပၸ၊ အရွင္အဟာနာမ္၊ အရွင္အႆဇိ၊ ပရိဗုိဇ္ရဟန္းတို့အား။ နိဗၺာနပါပကံ-နိဗၺာန္သို့ေရာက္ေစတတ္ေသာ။ ဓမၼ၀ရံ-ျမတေသာတရား
ျဖစ္ေသာ။ ယံ ဓမၼစကၠံ-အႀကင္ဓမၼစႀကာေဒသနာေတာ္ကို။ အေဒသယိ- ေဟာေတာ္မျပီ။
သဗၺေဒေ၀ဟိ-ခပ္သိမ္းကုန္ေသာ သမၼဳတိနတ္ ဥပပတၱိနတ္ ၀ိသုဒၶိနတ္တို့သည္။ ( ၀ါ) ခပ္သိမ္းကုန္ေသာနတ္၊ ျဗဟၼာတို့
သည္။ နႏၵိတံ-ႏွစ္လိုအပ္ေသာ။ သဗၺသမၸတၱိသာဓကံ-ခပ္သိမ္းေသာ ေလာကီ ေလာကုတၱရာ ပစၥဳန္ပၸန္သံသရာ စည္းစိမ္ကိုျပီးေစတတ္
ေသာ။ တံ ဓမၼစကၠံ-ထိုဓမၼစႀကာ ေဒသနာေတာ္ကို။ သဗၺေလာကဟိတတၳာ-ခပ္သိမ္းေသာ ေလာကဧ။္ အစီးအပြားအက်ဳိးငွာ။ ေဟ-အို-
အရွင္သူေတာ္ေကာင္းတို့။ မယံ-ငါတို့သည္။ဘဏာ- ရြတ္ႀကကုန္အံ့။


အတြင္းနိဒါန္း
ဘေႏၱ ကႆပ-အရွင္မဟာကႆပ။
၁။ ဣဒံ သုတၱံ- ဤဓမၼစႀကာသုတ္ေတာ္ကို၊ မယာ-မယာ အာနေႏၵန- တပည့္ေတာ္ အာနႏၵာသည္၊ ဘဂ၀ေတာ- ဘုန္းေတာ္
ေျခာက္ပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားသခင္ဧ။္၊ သမၼဳခါ- မ်က္ေမွာက္ေတာ္မ၊ ဧ၀ံ-ဤသို့ေသာ အျခင္းအရာေဒသနာအစဥ္အား
ျဖင့္၊အဟံ-ႀကားနာလိုက္ရဧ။္။
ဧကံ သမယံ-အခါတစ္ပါး၌၊ ဘဂ၀ါ-ျမတ္စြာဘုရားသည္၊ ဗာရာဏသိယံ- ဗာရာဏသီျပည္၌၊ ဣတိပတေန- ဘုရား ပေစၥက
ဗုဒၶါ အရိယာတို့ဧ။္ ေကာင္းကင္မွ သက္ရာ ေကာင္းကင္သို့တက္ရာျဖစ္ျခင္းေႀကာင့္ ဣသိပတနအမည္ရွိေသာ၊ မိဂဒါေယ- သားသမင္အေပါင္းတို့ကို ေဘးမဲ့ေပရာျဖစ္ေသာ မိဂဒါ၀ုန္ေတာ၌၊ ၀ိဟရတိ- ေနေတာ္မူဧ။္။
တႀတ ေခါ- ထိုသို့ေနေတာ္မူေသာအခါ၌၊ ဘဂ၀ါ- ျမတ္စြာဘုရားသည္၊ ပဥၥ၀ဂၢိေယ- အရွင္ေကာ႑ည၊ ၀ပၸ၊ ဘဒၵိယ၊ မဟာန္မ္၊
အႆဇိ ဟူေသာ အမည္ရွိကုန္ေသာ ငါးဦးေသာပရဗိုဇ္ ရဟန္းတို့ကို၊ အာမေႏၱသိ- အမိန့္ရွိေတာ္မူဧ။္

အယုတ္တရားႏွစ္ပါး
၂။ ဘိကၡေ၀- သံသရာေဘးမွ ကင္းေ၀းလိုျငား အို- ခ်စ္သားတို့၊ ပဗၺဇိေတန- သံသရာ၀ဋ္ တဏွာညွြတ္မွ လြတ္လိုျငား
က်ားမ မဟူ အႀကင္သူသည္၊ ေဒြ- ႏွစ္ပါးကုန္ေသာ၊ ဣေမ အႏၱာ- ဤအစြန္းႏွစ္ခု အယုတ္တရားစုတို့ကို၊ န ေသ၀ိတဗၺာ- မမွီအပ္
အားမထုတ္အပ္ကုန္။ ကတေမ ေဒြ- အဘယ္တရား ႏွစ္ပါးတို့နည္းဟူမူကား။
(က) ကာေမသု- ကာမဘံု ရူပဘံု အရူပဘံု ဟူေသာ ဘံုသံုးပါးတို့၌ ျဖစ္ေစတတ္ကုန္ေသာ ၀တၳဳအာရုံ ကာမဂုဏ္တို့၌၊ ကာမသုခလႅိ
ကာႏုေယာေဂါ- ကာမဂုဏ္စိတ္ျဖင့္ အဖန္ဖန္အားထုတ္ျခင္းဟုဆိုအပ္ေသာ၊ ေယာ စာယံ- ေယာ စအယံ အေႏၱာ- အႀကင္သႆတဒိဠိ
ျဖစ္ေသာ အစြန္းတစ္ခုသည္လည္း၊ဟီေနာ- အျမဲဒုကၡကို ျဖစ္ေစတတ္ေသာေႀကာင့္ ယုတ္ညံ့ဧ။္၊ ဂါေမၼာ- ရြာသူတို့ဧ။္ အက်ပ္ျဖစ္ဧ။္။
ေပါထုဇၹနိေကာ- ပုထုဇဥ္တို့ဧ။္ အေလ့ျဖစ္ဧ။္၊ အနရိေယာ- အရိယာသူေတာ္စင္တို့ဧ။္ အက်င့္မဟုတ္၊ အနတၳ- သံဟိေတာ- ေလာကီအက်ဳိး
စီးပြား မဂ္ဖိုလ္အက်ဳိးစီးပြားႏွင့္ မစပ္ဆိုင္ေခ်။ (အ၀ိဇၹာဦးစီး၍ ျပဳလုပ္ေသာ ပုညာဘိသခၤါရႏွင့္ အပုညာဘိသခၤါရမ်ဳိး)။
(ခ) အတၱကိလမထာႏုေယာေဂါ- မိမိကိုယ္ပင္ပန္းျခင္း စိတ္ပင္ပန္းျခင္းကိုျဖစ္ေစလ်က္ အားထုတ္ျခင္းဟု ဆိုအပ္ေသာ၊ ေယာ စာယံ- ေယာ စအယံ အေႏၱာ- အႀကင္ဥေစၦဒဒိဠိျဖစ္ေသာအစြန္းတစ္ခုသည္လည္း၊ ဒုေကၡာ- ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ ဆင္းရဲစြာဧ။္၊ အနရိေယာ- တိတၳိတို့ဧ။္အက်င့္ျဖစ္၏
အနတၳသံဟိေတာ- မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ သံုးတန္ေသာ အက်ဳိးစီးပြားႏွင့္ လားလားမွ်မစပ္ဆိုင္ေခ်၊ (အ၀ိဇၨာဦးစီး၍ ျပဳလုပ္ေသာ အာေနဥၨာဘိသခၤါရအက်င့္မ်ဳိး)။

အလယ္အလတ္အက်င့္
၃။ ဘိကၡေ၀- သံသရာေဘးကို ရွုေလ့ရွိႀကေသာ အို- ခ်စ္သားတို့၊ ဧေတ ေခါ ဥေဘာ အႏၱ- ထိုကာမသုခလႅိကာႏုေယာဂ
တည္းဟူေသာ သႆတဒိဠိအက်င့္ႏွင့္ အတၱကိလမထာႏုေယာဂတည္းဟူေသာ ဥေစၦဒဒိဠိအက်င့္ အယုတ္တရား ႏွစ္ပါးအစြန္းတို့ကို၊
အႏုပဂမၼ- မကပ္မယွဥ္ မပြားမ်ားမူ၍၊ တထာဂေတန- ေရွးေရွးေသာ ဘုရားရွင္တို့ကဲ့သို့ လာျခင္းေကာင္းေတာ္မူေသာ ငါဘုရားသည္၊
အဘိသမၺဳဒၶါ- မိမိအလိုလို ထိုးထြင္း၍ သိေတာ္မူအပ္၏။
သာ- ထိုအလယ္အလတ္္ျဖစ္ေသာ မဇၥ်ိမာ ပဋိပဒါအက်င့္သည္ကား၊ စကၡဳကရဏီ- ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္ကို ျမင္ေစေသာ
ပညာမ်က္စိကို ျပဳတတ္၏။ ဉာဏကရဏီ- အထက္မဂ္သံုးပါးကို သိေစေသာ ဉာဏ္ကို ျ႔ပဳတတ္၏၊ ဥပသမာယ- ဒိဠိႏွင့္၀ိစိကိစၥာ ကိေလ
သာျငိမ္းျခင္းတည္းဟူေသာ ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္၏အက်ဳိးငွာ၊ အဘိညာယ- အထက္မဂ္သံုးပါးကိုထူးေသာဉာဏ္ျဖင့္ သိျခင္းငွာ၊ သ
ေမၺာဓာယ- အရဟတၱမဂ္ အရဟတၱဖိုလ္ကို ေကာင္းစြာ ထိုးထြင္း၍သိျခင္းငွာ၊ နိဗၺာနာယ- အႏုပါဒိေသသ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳျခင္း၏
အက်ဳိးငွာ၊ သံ၀တၱတိ- ေကာင္းစြာျဖစ္၏။
၄။ ဘိကၡေ၀- တရားလိုဘိ အို- တပည့္တို့၊ တထာဂေတန- ေရွးဘုရားတို့ကဲ့သို့ လာျခင္းေကာင္းေတာ္မူေသာ ငါဘုရားသည္၊
အဘိသမၺဳဒၶါ- မိမိအလိုလို ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ထိုးထြင္း၍ သိေတာ္မူေသာ၊ စကၡကရဏီ- သစၥာေလးပါးကို ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္ျဖင့္ ျမင္
ေတာ္မူတတ္ေသာ၊ ဉာဏကရဏီ- သစၥာေလးပါးကို အထက္မဂ္သံုးပါးျဖင့္ သိတတ္ေသာ၊ ယာ မဇၥ်ိမာ ပဋိပဒါ- အႀကင္သႆတဒိ႒ိႏွင့္
ဥေစၦဒဒိ႒ိ အယူတို့မွ လြတ္ကင္းေသာအလယ္အလတ္အက်င့္ျမတ္သည္၊ ဥပသမာယ- ဒိ႒ိႏွင့္၀ိစိကိစၥာ ကိေလသာျငိမ္းျခင္း တည္းဟူေသာ
မဂ္ဉာဏ္၏ အက်ဳိးငွာ၊ အဘိညာယ- ထူးေသာ အထက္မဂ္ဉာဏ္သံုးပါး၏အက်ဳိးငွာ၊ သေမၺာဓာယ- အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္ အရဟတၱဖိုလ္ဉာဏ္
ကို ထိုးထြင္း၍ သိျခင္းအက်ဳိးငွာ၊ နိဗၺာနယ- အႏုပါဒိေသသ နိဗၺာန္၏အက်ဳိးငွာ၊ သံ၀တၱတိ- ေကာင္းစြာျဖစ္၏
သာ စ မဇၥ်နမာ ပဋိပဒါ- ထိုအလယ္အလတ္ျဖစ္ေသာ အက်င့္ျမတ္သည္၊ ကတမာ စ- အဘယ္နည္း ဟူမူကား၊
အရိေယာ- ေကာင္းျမတ္ ျဖဴစင္ေသာ၊ အ႒ဂိၤေကာ- အဂၤါ ရွစ္ပါး အျခင္းအရာအာျဖင့္ ျပည့္စံုေသာ၊ အယေမ၀ မေဂၢါ-
ဤမဂ္အက်င့္သာတည္း။
ေသယ်ထိဒံ- အဂၤါရွစ္ပါး ဟူသည္ကား-
(၁) သမၼာဒိ႒ိ- သစၥာေလးပါးကို အမွန္အတိုင္း သိျမင္ျခင္း။
(၂) သမၼာသကၤေပၸါ- သမၼာဒိ႒ိဉာဏ္ကို သစၥာေလးပါးသို့ ေရာက္ေအာင္တင္ေဆာင္တတ္ျခင္း၊ (၀ါ) မေနာကံသံုးပါး အလိုလို
လံုျခံဳေနျခင္း။
(၃) သမၼာ၀ါစာ- သစၥာေလးပါးကို သိျမင္ေနသျဖင့္ႏွုတ္ကို ေကာင္းစြာ သိမ္းဆည္းေနျခင္း၊ (၀ါ) ၀စီကံေလးပါးမွ အလိုလို
လံုျခံဳေနျခင္း။
(၄) သမၼာကမၼေႏၱာ- သစၥာေလးပါးကို သိျမင္ေနသျဖင့္ကာယ ဒုစရုိက္သံုးပါးမွ အလိုလိုလြတ္ကင္းေနျခင္း။
(၅) သမၼာအာဇီေ၀ါ- သစၥာေလးပါးကို သိျမင္ေနသျဖင့္ မေနာသခၤါရ ၀စီသခၤါရ ကာယသခၤါရတို့မွ အလိုလို လြတ္ကင္းေန
ေသာေႀကာင့္ ျဖဴစင္ေသာ စိတ္ရွိေနျခင္း။
(၆) သမၼာ၀ါယေမာ- သစၥာေလးပါးကို သိျမင္ေနျခင္း လံု့လသာရွိျခင္း။
(၇) သမၼာသတိ- သစၥာေလးပါးကို သိျမင္ျခင္း၌သာ စိတ္ထင္ရွားေနျခင္း။
(၈) သမၼာသမာဓိ- သစၥာေလးပါးကို သိျမင္ျခင္း၌သာစိတ္တည္တံ့ခိုင္ျမဲေနျခင္း။

ဣဒံ ဓမၼဇာတံ- သစၥာေလးပါးကို အမွန္အတိုင္းသိျမင္ရာ၌ တစ္ျပိဳင္နက္ တစ္ခ်က္တည္းျပည့္စံုေသာ ဤသေဘာတရားအစု
သည္၊ မဂၢဂၤံ- မဂၢင္တရားမည္၏
ဘိကၡေ၀- သံသရာေဘးမွ ကင္းေ၀းလိုျငား အို- ခ်စ္သားတို့၊ တထာဂေတန- ေရွးေရွးကုန္ေသာ ဘုရားရွင္တို့ကဲ့သို့ လာျခင္း
ေကာင္းေတာ္မူေသာ ငါဘုရားသည္၊ အဘိသမၺဳဒၶါ- ဆရာမကူသယမၻဴဉာဏ္ျဖင့္ မိမိအလိုလို ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ထိုးထြင္း၍ သိေတာ္မူေသာ၊ စကၡဳကရဧီ- သစၥာေလးပါးကို ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္ျဖင့္ ျမင္တတ္ေသာ၊ ဉာဏကရဏီ သစၥာေလးပါးကိုအထက္မဂ္သံုးပါးျဖင့္သိ တတ္ေသာ၊ အယံေခါ သာ မဇၥ်ိမာပဋိပဒါ- ဤသႆတဒိ႒ိႏွင့္ ဥေစၦဒဒိ႒ိတို့မွ ကင္းလြတ္ေသာ အလယ္အလတ္ မက်င့္ျမတ္သည္ကား၊ ဥပသမာယ- ဒိ႒ိႏွင့္ ၀ိစိကိစၥာ ကိေလသာျငိမ္းျခင္းတည္းဟူေသာ ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္၏အက်ဳိးငွာ၊ အဘိညာယ- ထူးေသာ အထက္မဂ္ဉာဏ္သံုးပါး၏အက်ဳိးငွာ၊ သေမၺာဓာယ- အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္၊ အရဟတၱဖိုလ္ဉာဏ္ကို ထိုးထြင္း၍သိျခင္းအက်ဳိးငွာ၊ နိဗၺာနာယ- ကိေလသာခပ္သိမ္း ကင္းျငိမ္းရာမွန္အျမိဳက္နိဗၺာန္၏အက်ဳိးငွာ၊ သံ၀တၱတိ- မေဖာက္မျပန္ အမွန္ျဖစ္ေပ၏

ဒုကၡသစၥာ
၅။ ဘိကၡေ၀- တရားလိုျငား အို-ခ်စ္သားတို့၊ ဣဒံ ေခါ ပန- ဤဆိုလတၱံ့သည္ကား၊ ဒုကၡံ- ဒုကၡျဖစ္ေသာ၊ (၀ါ) စက္ဆုပ္ဖြယ္
အခ်ည္းႏွီးျဖစ္ေသာ၊ အရိယသစၥံ- အရိယအရွင္ သူေတာ္စင္တို့ အမွန္အတိုင္း သိျမင္အပ္ေသာ အရိယသစၥာမည္၏
(၁) ဇာတိပိ- မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာေခါင္း၊လွ်ာ၊ ကိုယ္၊ စိတ္မေနာတို့၌ မိစၦာ၀ိတက္ျဖင့္ ႀကံဆေတြးေတာ၍ ျဖစ္ေပၚလာရေသာ ဓမၼာရံုဟူေသာ
ဥပါဒါနကၡႏၶာငါးပါး (တစ္နည္း) ျမင္မွု၊ႀကားမွု၊နံမွု၊ စားမွု၊ထိမွု၊ သိမွုတို့၌ ေတာင္ေတာင္ဤဤ အလီလီ အလာလာ ဘာဘာညာညာ
ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ အာရံု ႏွင့္တကြ ျဖစ္ေပၚလာရေသာ စိတ္ဟူသမွ်သည္လည္း၊ ဒုကၡာ- အရိယာသူေတာ္စင္တို့ ဉာဏ္
ျဖင့္ အမွန္အတိုင္း သိျမင္အပ္ေသာ ဒုကၡေပတည္း။
(၂) ဇရာပိ- ထိုဥပါဒါန္၏ အာရံုမွ်သာျဖစ္ေသာ အစြဲႏွင့္တကြျဖစ္ေပၚလာရေသာ ေလာကီစိတ္အမ်ဳိးမ်ဳိးတို့၏ျဖစ္ေပၚလာျပီးေနာက္ တည္ေယာင္ေပးေနျခင္းသည္လည္း၊ ဒုကၡာ- အရိယာ သူေတာ္စင္တို့အမွန္အတိုင္းသိျမင္အပ္ေသာ ဒုကၡေပတည္း။
(၃) ဗ်ာဓိပိ- ဤကဲ့သို့ ေကာင္းမေကာင္း စိတ္အမ်ဳိးမ်ဳိး ျဖစ္ေပၚလာႀကျပီးေနာက္ ေပ်ာက္ကြယ္ ခ်ဳပ္ဆံုးခါနီး အခိုက္အတံ့သည္လည္း၊ ဒုေကၡာ- အရိ
ယာအရွင္ သူေတာ္စင္တို့ဉာဏ္ျဖင့္သိျမင္အပ္ေသာ ဒုကၡေပတည္း။
(၄) မရဏမၸိ- ထိုေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ စိတ္ဟူသမွ် ျဖစ္ေပၚလာႀကျပီးေနာ္ ေပ်ာက္ပ်က ခ်ုဳပ္ဆံုးသြားရျခင္းသည္လည္း၊ ဒုုကၡံ- အရိယာအရွင္သူေတာ္စင္တို့ဉာဏ္ျဖင့္ အမွန္အတိုင္း သိျမင္အပ္ေသာ ဒကၡေပတည္း။
(၅) အပၸိေယဟိ- ဥပါဒါန္၏ အာရံုမွ်ာသာျဖစ္ေသာ မခ်စ္မႏွစ္သက္ အလိုမက်ေသာ သတၱ၀ါ သခၤါရ ကံ ကိေလသာတရားတို့ႏွင့္၊ သမၼေယာေဂါ- ဥေစၦဒဒိ႒ိ ဟူေသာ ၀ိဘ၀တဏွာျဖင့္ခြဲခြာေကြကင္းလိုလ်က္ႏွင့္ ေတြ့ရ ျမင္ရ ႀကံဳရ ဆံုရ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံ၍ ေနရျခင္းသည္လည္း၊ ဒုေကၡာ- အရိယာအရွင္သူေတာ္စင္တို့ဉာဏ္ျဖင့္ အမွန္အတိုင္း သိျမင္အပ္ေသာ ဒုကၡေပတည္း။
(၆) ပိေယဟိ- ဥပါဒါန္၏အာရံုမွ်သာျဖစ္ေသာ မခ်စ္မႏွစ္သက္ အလိုမက်ေသာ သတၱ၀ါ သခၤါရ ကံ ကိေလသာတရားတို့ႏွင့္၊၀ိပၸေယာေဂါ- သႆတဒိ႒ိ ဟူေသာ ဘ၀တဏွာျဖင့္ မခြဲလို မခြာလို အတူတကြ အျမဲတမ္းေနလိုလ်က္ခြဲခြာေကြကင္းရျခင္းသည္လည္း၊ ဒုေကၡာ- ဥပါဒါန္ေႀကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာရေသာဒုကၡေပတည္း။
(၇) ယမၸိစၦံ- အႀကင္အလိုရွိအပ္ေသာ ဥပါဒါနကၡႏၶာငါးပါးတည္းဟူေသာ ေကာင္းမေကာင္းျဖစ္ေသာ မိစၦာအာရံုေျခာက္ပါးကို၊ န လဗၻတိ- အလိုရွိတိုင္း မရျခင္းသည္လည္း၊ ဒုကၡံ- အရိယာအရွင္သူေတာ္စင္တို့ဉာဏ္ျဖင့္ အမွန္အတိုင္းသိျမင္အပ္ေသာ ဒုကၡေပတည္း။
(၈)သၤခိေတၱန- ေတာင္ေတာင္ဤဤ အလီလီ အလာလာ ဘာဘာညာညာ ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာစိတ္အေပါင္း ေထာင္ေသာင္းမက ျဖစ္ေပၚလာႀကရာ၌ အားလံုးကိုစုရံုး၍ အက်ဥ္းခ်ဳံးလိုသည္ရွိေသာ္၊ ပဥၥပါဒါနကၡႏၶာ- စြဲလမ္းျခင္း အာရံုမွ်သာျဖစ္ေသာ ခႏၶာငါးပါး (၀ါ) အစြဲႏွင့္တကြေသာ ရုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးသည္သာလွ်င္ဒုကၡာ- အရိယာအရွင္ သူေတာ္စင္တို့ဉာဏ္ျဖင့္ အမွန္အတိုင္း သိျမင္အပ္ေသာ ဒုကၡေပတည္း။ ေကာင္းစိတ္ ဆိုးစိတ္ ခ်စ္စိတ္ မုန္းစိတ္ ေလာဘစိတ္ ေဒါသစိတ္ဟုဆိုလွ်င္ ဥပါဒါနကၡႏၶာ ဟူ၍မွတ္ပါ။

သမုဒယသစၥာ
၆။ ဘိကၡေ၀- ေဘးမွလြတ္ျငား အို- ခ်စ္သားတို့၊ ဣဒံ ေခါပန- ဆုိလတၱံ့သည္ကား၊ ဒုကၡသမုဒယံ- ဒုကၡ၏အေႀကာင္းျဖစ္ေသာ၊ အရိယသစၥံ-အရိယာအရွင္ သူေတာ္စင္တို့ဉာဏ္ျဖင့္ သိျမင္အပ္ေသာ အမွန္တရားမည္၏။
ယာယံ တဏွာ- အႀကင္ ခ်စ္ျခင္း တည္းဟူေသာ တဏွာသည္၊ ေပါေနာဗၻ၀ိကာ- တစ္ဖန္ဘ၀သစ္ကို ျဖစ္ေစတတ္၏၊ (တစ္နည္း) တစ္ဖန္ အစြဲႏွင့္တကြျဖစ္ေသာ စိတ္အသစ္ (၀ါ) ဥပါဒါနကၡႏၶာငါးပါးအသစ္ကို ျဖစ္ေစတတ္၏၊ နႏၵီရာဂသဟဂတာ- ႏွစ္သက္ျခင္း စြဲလမ္းျခင္း တပ္မက္ျခင္းတည္းဟူေသာဥပါဒါန္စိတ္ႏွင့္တကြျဖစ္၏ ။ တႀတတႀတ- ထိုထိုဤဤ အလီလီ အလာလာ ဘာဘာညညာ ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ စိတ္ျဖစ္ျခင္း၌၊ အဘိနႏၵိနီ- အလြန့္အလြန္ ႏွစ္သက္စြဲ လမ္းတတ္၏
ဣဒံ- အယံ တဏွာ- ဤ ခ်င္ျခင္း တည္းဟူေသာ တဏွာသည္၊ ေသယ်ထာ ကတမာ- အဘယ္မွ်အျပားရွိသနည္းဟူမူကား။
ကာမတဏွာ- အဆင္း အသံ အနံ့ အရသာ အေတြ့ အေတြးတို့ကို တပ္ႏွစ္သက္တတ္ေသာ ခ်င္ျခင္း ၎၊(တစ္နည္း)
အတၱဒိ႒ိအယူသည္၎။
ဘ၀တဏွာ- စိတ္အမ်ဳိးမ်ဳိး ျဖစ္ေပၚျခင္း၌ တပ္မက္ေက်နပ္ေသာ သႆတဒိ႒ိအယူသည္၎။
၀ိဘ၀တဏွာ- စိတ္အမ်ဳိးမ်ဳိး ျဖစ္ေပၚျခင္း၌ မေက်နပ္ေသာ စက္ဆုပ္ေသာ ဥေစၦဒအယူသည္၎၊ ဣတိ- ဤသံုးပါးတည္း။
ဣဒံ- ဤ ခ်င္ျခင္း တည္းဟူေသာ တဏွာသည္၊ ဒုကၡသမုဒယံ- ဒုကၡဟူေသာ ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ စိတ္ေစတသိက္ရုပ္တို့၏ျဖစ္ေႀကာင္းျဖစ္ေသာ၊ အရိယသစၥံ- အရိယာအရွင္ သူေတာ္စင္တို့၏ ဉာဏ္ျဖင့္သိျမင္အပ္ေသာ တရားအထူးေပ တည္း။

နိေရာဓသစၥာ
၇။ ဘိကၡေ၀- ခ်ဳပ္ျငိမ္းရာမွန္ ျမတ္နိဗၺာန္ကို ရည္သန္စိတ္ထား တပည့္မ်ားတို့၊
ဣဒံ ေခါ ပန -ဤဆိုလတၱံ့သည္ကား၊ ဒုကၡနိေရာဓံ- ဒုကၡဟူေသာ ဥပါဒ္၊ဌီ၊ဘင္ မရွိေသာ စိတ္ ေစတသိတ္
ရုပ္တို့၏ခ်ဳပ္ရာျဖစ္ေသာ၊ အရိယသစၥံ- အရိယာႏြယ္၀င္ သူေတာ္စင္တို့ဉာဏ္ျဖင့္ သိျမင္အပ္ေသာ အမွန္တရားမည္၏
တႆာေယ၀ တဏွာယ- ထို ခ်င္ျခင္းသံုးပါး၏သာလွ်င္၊ (တစ္နည္း) ထိုသႆတဒိ႒ိ ဥေစၦဒဒိ႒ိတို့သာ
လွ်င္၊ (တစ္နည္း) တဏွာ မာန ဒိ႒ိ ဟူူေသာ ဥပါဒါနကၡႏၶာငါးပါးတို့၏သာလွ်င္။
ေယာ အေသသ၀ိရာဂနိေရာေဓာ- အႀကင္ဥပါဒါနကၡႏၶာငါးပါးတို့၏ အၾကြင္းမဲ့ခ်ဳပ္ရာျဖစ္ေသာ အႏုပါဒီေသ
သ နိဗၺာန္ျမတ္သည္၎။
ေယာ စာေဂါ- အႀကင္ဒိ႒ိႏွင့္ ၀ိစိကိစၦာ ကိေလသာတို့စြန့္ရာျဖစ္ေသာ ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္၏ အာရံုျဖစ္ေသာ
သကဒါဂါမိမဂ္ဉာဏ္၏ အာရံုျဖစ္ေသာ သဥပါဒိေသသ နိဗၺာန္သည္၎။
ေယာ ပဋိနိႆေဂၢါ- အႀကင္ဒိ႒ိ ၀ိစိကိစၦာႏွင့္ ႀကမ္းတမ္းေသာ ေဒါသ ကိေလသာတို့ကို ေ၀းစြာ စြန့္ရာျဖစ္ေသာ
သကဒါဂါမိမဂ္ဉာဏ္၏ အာရံုျဖစ္ေသာ သဥပါဒိေသသ နိဗၺာန္သည္၎။
ယာ ၀ိမုတၱိ- အႀကင္ဒိ႒ိ ၀ိစိကိစၦာႏွင့္ အႀကမ္းအႏုေဒါသ ကိေလသာသံုးပါးတို့၏ လြတ္ရာျဖစ္ေသာ အနာဂါမိဉာဏ္
၏အာရံုျဖစ္ေသာ သဥပါဒိေသသ နိဗၺာန္သည္၎။
ေယာ အနာလေယာ- အႀကင္ဒိ႒ိ ၀ိစိကိစၦာႏွင့္ ေဒါသအျပင္ က်န္ေသာ ေလာဘ မာန ထိန ဥဒၶ အဟိရိက အေနာတၱပၸ
တည္းဟူေသာ ကိေလသာဆယ္ပါးတို့၏ကပ္ျငိျခင္းကင္းရာ ကုန္ရာ ခန္းရာျဖစ္ေသာ အႏုပါဒိေသသ နိဗၺာန္သည္၎၊ အတၳိ- ရွိ၏
ဣဒံ- ဤပင္ကိုကရွင္း ပင္ကိုကလင္း ပင္ကိုကႀကည္ ပင္ကိုကေအး ပင္ကိုကျငိမ္း တည္းဟူေသာ နိေရာဓနိဗၺာန္သည္၊
(တစ္နည္း) တဏွာ မာန ဒိ႒ိတို့၏ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မွုမွ ကင္းလြတ္ရာမွန္ ျမတ္နိဗၺာန္သည္၊ အရိယသစၥံ- အရိယာႏြယ္၀င္ သူေတာ္စင္တို့ဉာဏ္
ျဖင့္ အမွန္အတိအက် သိျမင္အပ္ေသာ အျမတ္ဆံုးတရားေပတည္း။

မဂၢသစၥာ
၈။ ဘိကၡေ၀- နိဗၺာန္လိုဘိ အို- တပည့္တို့၊ ဣဒံ ေခါ ပန- ဤဆိုလတၱံ့သည္ကား၊ ဒုကၡနိေရာဓ
ဂါမိနီပဋိပဒါ- ဒကၡဟူေသာ ဥပါဒါနကၡႏၶာ စိတ္ေစတသိက္ ရုပ္တို့၏ ခ်ဳပ္ရာျဖစ္ေသာ နိဗၺာန္သို့ ေရာက္
ေႀကာင္းအက်င့္ျဖစ္ေသာ၊ (တစ္နည္း) ေလာကီစိတ္အမ်ဳိးမ်ုိဳးတို့၏ခ်ဳပ္ရာ နိဗၺာန္သို့ ေရာက္ေႀကာင္း အ
က်င့္ျဖစ္ေသာ၊ အရိယသစၥံ- အရိယာႏြယ္၀င္ သူေတာ္စင္တို့ သိျမင္အပ္ေသာ အက်င့္ျမတ္မည္၏
အရိေယာ- ျဖဴစင္ ျမင္ျမတ္ေသာ၊ အယေမ၀ မေဂၢါ- ဤအက်င့္ျမတ္သည္သာလွ်င္၊ အ႒ဂၤိေကာ
- အဂၤါရွစ္ပါးႏွင့္ တစ္ခ်က္တည္း ျပည့္စံုေန၏ (တစ္နည္း) သီလ သမာဓိ ပညာ ႏွင့္တစ္ျပိဳင္နက္ ျပည့္စံု၏
ေသယ်ထိဒံ- အဂၤါရွစ္ပါး ဟူသည္ကား
(၁) သမၼာဒိ႒ိ- စိတ္ ေစတသိက္ ရုပ္တို့၏ခ်ဳပ္ရာျဖစ္ေသာ (တစ္နည္း) ဒုကၡႏွင့္ ဒုကၡသမုဒယ ဟူ
ေသာ ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ ေလာကီစိတ္တို့၏ ခ်ဳပ္ရာျဖစ္ေသာ (တစ္နည္း)
ဥပါဒါနကၡႏၶာ ငါးပါးတို့၏ ခ်ဳပ္ရာျဖစ္ေသာ နိဗၺာန္ကို ဉာဏ္ျဖင့္ သိျမင္ေနျခင္း။
(၂) သမၼာသကၤေပၸါ - နိဗၺာန္ကို သိျမင္ေနသျဖင့္ ထိုသိျမင္ေနေသာစိတ္ကို နိဗၺာန္သို့ တင္ေဆာင္ေန
ျခင္းမွတစ္ပါး တျခားဘာမွ်စိတ္မကူးျခင္း။
(၃) သမၼာ၀ါစာ- နိဗၺာန္ကို သိျမင္ေနသျဖင့္ မည္သည့္စကားကိုမွ် မေျပာဆိုျခင္း။
(၄) သမၼာကမၼေႏၱာ- နိဗၺာန္ကို သိျမင္ေနသျဖင့္ မည္သည့္ကာယကံမွုကိုမွ် မျပဳလုပ္ျခင္း။
(၅) သမၼာအာဇီေ၀ါ- နိဗၺာန္ကို သိျမင္ေနသျဖင့္ စိတ္ျဖဴစင္ေနျခင္း။ (တစ္နည္း ) မည္သည့္သခၤါရ
အာရံုမွ်မရွိျခင္း။
(၆) သမၼာ၀ါေယာေမာ- နိဗၺာန္ကို သိျမင္ေနသျဖင့္ ထိုသိျမင္ေနေသာစိတ္ကို နိဗၺာန္သို့ ျမင့္တင္ေပး
ေနျခင္း။
(၇) သမၼာသတိ- နိဗၺာန္ကို သိျမင္ေနသျဖင့္ ထိုသိျမင္ေနေသာစိတ္ကို နိဗၺာန္၌ မျပတ္တည္ျမဲေနျခင္း။
(၈) သမၼာသမာဓိ- နိဗၺာန္ကို သိျမင္ေနသျဖင့္ ထိုသိျမင္ေနေသာ စိတ္ကို နိဗၺာန္၌ စူးစိုက္ေစျခင္း၊ ေလာ
ကီအာရံုမ်ားသို့ စိတ္မပ်ံ့လြင့္ျခင္း၊ ဣတိ- ဤရွစ္ပါးတည္း။

Read More!

ၿမတ္ဗုဒၶ၏ ေရာင္ျခည္ေတာ္(၆)ပါး

ၿမတ္ဗုဒၶ၏ ေရာင္ျခည္ေတာ္(၆)ပါးကို ေဖာ္က်ဴးထားသည္မွာ-

၁။ နီလေရာင္ျခည္ေတာ္။
(နွီွလာေက်ာက္ကဲ့သို႔ ျပာညိဳေရာင္ အဆင္းရွိေသာ ေရာင္ျခည္ေတာ္။)
(နီလာေရာင္ျခည္ေတာ္သည္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ဆံေတာ္၊ မုတ္ဆိတ္ေတာ္၊ မ်က္၀န္းေတာ္တခို စိမ္းညိဳေသာ အရပ္ဌာနတို႔မွ
ထြက္ေပၚကြန္႔ျမဴးပါသည္။)

၂။ ပီတေရာင္ျခည္ေတာ္။
(၀ါေရႊေရာင္အဆင္းရွိေသာ ေရာင္ျခည္ေတာ္)။
(ပီတ ေရာင္ျခည္ေတာ္သည္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ သိဂႌေရႊေလွာ္ အေရေတာ္၊အသားေတာ္တို႔မွစ၍ ၀ါေရႊေသာ အရပ္ဌာနတို႔မွ
ထြက္ေပၚကြန္႔ျမဴးပါသည္။)

၃။ ေလာဟိတေရာင္ျခည္ေတာ္။
(အနီေရာင္အဆင္းရွိေသာ ေရာင္ျခည္ေတာ္)။
(ေလာဟိတ ေရာင္ျခည္ေတာ္သည္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ အာေတာ္၊ လွ်ာေတာ္၊ ႏွုုတ္ခမ္းေတာ္၊ ေျခဖ၀ါးေတာ္၊ လက္ဖ၀ါးေတာ္၊
ေျခသည္းေတာ္၊ လက္သည္းေတာ္ တို႔မွစ၍ နီျမန္းေသာ အရပ္ဌာနတို႔မွ ထြက္ေပၚကြန္႔ျမဴးပါသည္။)

၄။ ၾသဒါတ ေရာင္ျခည္ေတာ္။
(အျဖဴေရာင္အဆင္းရွိေသာ ေရာင္ျခည္ေတာ္)။
(ၾသဒါတ ေရာင္ျခည္ေတာ္သည္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ သြားေတာ္၊ စြယ္ေတာ္၊ အရိုးေတာ္၊ မ်က္ျဖဴေတာ္ ဥဏၰလံုေမႊရွင္ေတာ္တို႔မွစ၍
ျဖဴေဖြးေသာ အရပ္ဌာနတို႔မွ ထြက္ေပၚကြန္႔ျမဴးပါသည္။)

၅။ မဥၥိဌ ေရာင္ျခည္ေတာ္။
(ပန္းေရာင္အဆင္းရွိသည့္ နီေမာင္းေသာ ေရာင္ျခည္ေတာ္။)
(မဥၥိဌေရာင္ျခည္ေတာ္သည္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ အထက္ဆံဖ်ားေတာ္တေလွ်ာက္မွ ေအာက္ေျခဖ၀ါးေတာ္ တိုင္ေအာင္
ေရႊကိုယ္ေတာ္အစိတ္စိတ္မွ ထြက္ေပၚကြန္႔ျမဴးပါသည္။)

၆။ ပဘႆရ ေရာင္ျခည္ေတာ္။
(ျပိဳးျပိဳးပ်က္ပ်က္ အေရာင္စံုထြက္ေသာ ေရာင္ျခည္ေတာ္။)
(ပဘႆရ ေရာင္ျခည္ေတာ္သည္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ေရႊကိုယ္ေတာ္ အလံုးမွ ထြက္ေပၚကြန္႔ျမဴးပါသည္။)


က်မ္းကိုး-ရတနာဂုဏ္ရည္ [ရွင္ဇနကာဘိဝံသဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး

Read More!

မေဖာက္မျပန္ဟုတ္မွန္ေသာဂုဏ္ရွစ္ပါး

မေဖာက္မျပန္ဟုတ္မွန္ေသာဂုဏ္ရွစ္ပါး
၁-ထိုျမတ္စြာဘုရားသည္ လူအမ်ား၏ စီးပြားခ်မ္သာ အလို့ငွာေလာကကို ေစာင့္ေရွာက္ရန္ အလို့ငွာ နတ္လူတို့၏အက်ိဳးစီးပြားခ်မ္း သာအလို့ငွာ က်င့္ေတာ္မူပါေပ၏။ ဤသို့ လူအမ်ား၏ စီးပြားခ်မ္သာ အလို့ငွာေလာကကို ေစာင့္ေရွာက္ရန္အလို့ငွာ နတ္လူတို့၏ အက်ိဳးစီးပြားခ်မ္းသာ အလို့ငွာ က်င့္ေတာ္မူသည့္ ဤအဂၤါႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဆရာကို ေရွးကလည္း ငါတို့ မေတြ႔ျမင္ရကုန္ ယခုလည္း ထိုျမတ္စြာဘုရားမွ တပါးငါတို့ မေတြ႔ျမင္ရကုန္။

၂-ထိုျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေတာ္သည္ ေကာင္းစြာေဟာထားေသာ တရားေတာ္ပါေပတည္း။ ကိုယ္တိုင္သိျမင္ႏုိင္ေသာ တရားေတာ္ ပါေပတည္း။ အခါမလင့္ အက်ိဳးေပးတတ္ေသာ တရားေတာ္ပါေပတည္း။ လာလွည့္ ရွဳၾကည့္လွည့္ဟု ဖိတ္ေခၚထိုက္ေသာ တရားေတာ္ ပါေပတည္း။ (မိမိကိုယ္ထဲစိတ္ထဲ၌) ေဆာင္ယူထားထိုက္ေသာ တရားေတာ္ပါေပတည္း။(အရိယာ) ပညာရွိတို့သာကိုယ္စီကိုယ္ငွသိႏိုင္ ခံစားႏို္င္ေသာ တရားေတာ္ပါေပးတည္း။ ဤသို့ (မိမိကိုယ္ထဲစိတ္ထဲ၌) ေဆာင္ယူထားထိုက္ေသာ တရားေတာ္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူသည့္ ဤအဂၤါႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဆရာကို ေရွးကလည္း ငါတို့မေတြ႔ျမင္ရကုန္ ယခုလည္း ထိုျမတ္စြာဘုရားမွ တပါးငါတို့ မေတြ႔ျမင္ရကုန္။

၃-ထိုျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤကား ကုသိုလ္တည္းဟု ေကာင္းစြာေဖာ္ျပေတာ္မူပါေပ၏။ ဤကားအကုသိုလ္ တည္းဟု ေကာင္းစြာ ေဖာ္ျပေတာ္မူပါေပ၏။ ဤကား အျပစ္ရွိ၏။ ဤကား အျပစ္မရွိ။ ဤကား မွီ၀ဲအပ္၏။ ဤကား မမွီ၀ဲအပ္။ ဤကား ယုတ္၏။ ဤကားျမတ္၏။ ဤကား မည္းညစ္ေသာအဖို့၊ ျဖဴစင္ေသာအဖို့ရွိ၏ ဟု ေကာင္းစြာေဖာ္ျပေတာ္မူပါေပ၏။ဤသို့ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ အျပစ္ရွိ အျပစ္မရွိ မွီ၀ဲအပ္ မမွီ၀ဲအပ္ အယုတ္ အျမတ္ မည္းညစ္ေသာအဖို့ ျဖဴစင္ေသာ အဖို့ရွိေသာ တရားေတာ္တို့ကို ေဖာ္ျပေတာ္မူသည့္ ဤအဂၤါႏွင့္ ျပည့္ စံုေသာ ဆရာကို ေရွးကလည္း ငါတို့မေတြ႔ျမင္ရကုန္ ယခုလည္း ထိုျမတ္စြာဘုရားမွ တပါးငါတို့ မေတြ႔ျမင္ရကုန္။

၄- ထိုျမတ္စြာဘုရားသည္ တပည့္တို့အား နိဗၺာန္္သို့ေရာက္ေၾကာင္းအက်င့္ကို ေကာင္းစြာ ေဖာ္ျပေတာ္မူပါေပ၏။ နိဗၺာန္ႏွင့္ အက်င့္သည္ ႏွီးေႏွာဆက္စပ္လ်က္ရွိပါေပ၏။ ဥပမာအားျဖင့္ ဂဂၤါျမစ္ေရသည္ ယမုနာျမစ္ေရႏွင့္ ႏွီးေႏွာဆက္စက္လ်က္တေပါင္းတည္းျဖစ္သကဲ့သို့ ဤအတူပင္ ထိုျမတ္စြာဘုရားသည္ တပည့္တို့အား နိဗၺာန္္သို့ေရာက္ေၾကာင္းအက်င့္ကို ေကာင္းစြာေဖာ္ျပေတာ္မူပါေပ၏ ။ နိဗၺာန္ႏွင့္ အက်င့္သည္ ႏွီးေႏွာဆက္စပ္လ်က္ရွိပါေပ၏။ ဤသို့ နိဗၺာန္္သို့ေရာက္ေၾကာင္းအက်င့္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူသည့္ ဤအဂၤါႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဆရာကို ေရွးကလည္း ငါတို့မေတြ႔ျမင္ရကုန္ ယခုလည္း ထိုျမတ္စြာဘုရားမွ တပါးငါတို့ မေတြ႔ျမင္ရကုန္။

၅-ထိုျမတ္စြာဘုရားအား လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာသည္ မင္းမ်ားပင္၀မ္းသာအားရ ျဖစ္ေနၾကသည္ဟု ထင္ရေလာက္ေအာင္ အလြန္ျပည့္စံုပါေပ၏။ သို့ေသာ္လည္း ထိုျမတ္စြာဘုရားသည္ကား မာန္ယစ္ျခင္းကင္းလ်က္ အစာအာဟာရကို ဘုန္းေပးေတာ္မူ ပါေပ၏။ ဤသို့ မာန္ယစ္ျခင္းကင္းလ်က္ အစာအာဟာရကို ဘုန္းေပးေတာ္မူသည့္ ဤအဂၤါႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဆရာကို ေရွးကလည္း ငါတို့မေတြ႔ျမင္ ရကုန္ ယခုလည္း ထိုျမတ္စြာဘုရားမွ တပါးငါတို့ မေတြ႔ျမင္ရကုန္။

၆-ထိုျမတ္စြာဘုရားသည္ က်င့္ဆဲေသကၡပုဂိၢဳလ္ႏွင့္ က်င့္သံုးျပီး ရဟႏၲာပုဂၢဳိလ္ဟူေသာ အေဖာ္မ်ားရွိေနပါေသာ္လည္း ထိုအေဖာ္မ်ားကို စြန့္ခြာ၍ တပါးတည္းေမြ႔ေလ်ာ္လ်က္ ေနေတာ္မူပါေပ၏။ ဤသို့ တပါးတည္းေမြ႔ေလ်ာ္သည့္ ဤအဂၤါႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဆရာကို ေရွးက လည္း ငါတို့မေတြ႔ျမင္ရကုန္ ယခုလည္း ထိုျမတ္စြာဘုရားမွ တပါးငါတို့ မေတြ႔ျမင္ရကုန္။

၇-ထိုျမတ္စြာဘုရားသည္ ေဟာေျပာသည့္အတုိင္းျပဳက်င့္ေလ့ရွိေတာ္မူပါေပ၏။ ျပဳက်င့္သည့္ အတိုင္းေဟာေျပာေလ့ရွိပါေပ၏။ ဤသို့ ေဟာေျပာသည့္အတုိင္းျပဳက်င့္ေလ့ရွိ၍ ျပဳက်င့္သည့္ အတိုင္းေဟာေျပာေလ့ရွိလ်က္ ဤနည္းျဖင့္(ေလာကုတၱရာ)တရား အားေလ်ာ္ေသာ အက်င့္ကို က်င့္သည့္ ဤအဂၤါႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဆရာကို ေရွးကလည္း ငါတို့မေတြ႔ျမင္ရကုန္ ယခုလည္း ထိုျမတ္စြာဘုရားမွ တပါးငါတို့ မေတြ႔ျမင္ရကုန္။

၈-ထိုျမတ္စြာဘုရားသည္ ျမတ္ေသာ မွီရာျဖစ္ေသာ အာဒိျဗဟၼစရိယျဖင့္ အလံုးစံုေသာ တရားတို့၌ ယံုမွားျခင္း ၀ိစိကိစာၦခရီးခဲကို ကူးေျမာက္ျပီးျဖစ္ေတာ္မူပါေပ၏။ သို့ေလာသုိ့ေလာ ေတြးေတာျခင္းကင္းျပီးျဖစ္ေတာ္မူပါေပ၏။ အလံုးစံုျပီးေျမာက္ေသာ ႏွလံုးအလို ရွိေတာ္မူပါေပ၏။ ဤသို့ ျမတ္ေသာ မွီရာျဖစ္ေသာ အာဒိျဗဟၼစရိယျဖင့္ အလံုးစံုေသာ တရားတို့၌ ယံုမွားျခင္း ၀ိစိကိစာၦခရီးခဲကို ကူးေျမာက္ျပီးျဖစ္လ်က္ သို့ေလာသုိ့ေလာ ေတြးေတာျခင္း ကင္းျပီးျဖစ္လ်က္ အလံုးစံုျပီးေျမာက္ေသာ ႏွလံုးအလို ရွိသည့္ ဤအဂၤါႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဆရာကို ေရွးကလည္း ငါတို့မေတြ႔ျမင္ရကုန္ ယခုလည္း ထိုျမတ္စြာဘုရားမွ တပါးငါတို့ မေတြ႔ျမင္ရကုန္။
(မဟာ၀ဂ္ပါဠိေတာ္၊ ၆-ေဂါ၀ိႏၵသုတ္)

Read More!

  © Blogger template 'Fly Away' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP